Inleiding van Likoed Nederland ten behoeve van een debat naar aanleiding van Gaza aan de Haagse Hogeschool, 23 januari 2009.
Het is een groot goed om in vrijheid je mening te kunnen ventileren. Vandaag, in deze zaal ,
biedt de Haagse Hoge School ons allen de kans om ons licht op een conflict ver weg te laten
schijnen en een respectvol debat met elkaar aan te gaan. Vandaag in deze zaal, in de komende 2
uur genieten wij meer vrijheid van meningsuiting dan alle inwoners van alle landen van het
gehele Midden Oosten tezamen. Op Israel, de enige democratie van het Midden Oosten na
natuurlijk.
Naar ik heb begrepen begeef ik mij thans onder vele medejuristen. Ik verheug mij derhalve op
een vruchtbare en inhoudelijke discussie.
Mij is gevraagd alvorens met het debat aan te vangen een korte inleiding te verzorgen over het
conflict. Indien we de kern van de Arabische agressie tegen de kleine Joodse staat willen
bevatten kunnen we wellicht gezamenlijk nadenken over een oplossing. Want dat is natuurlijk
waar iedereen naar snakt. De agressie duurt te lang en teveel onschuldigen lijden eronder.
Een aantal jaar geleden vroeg de Chinese president Jiang Zemin zich het volgende af: Chinezen,
Indiers en Joden behoren tot de oudste volkeren van de wereld. Met een geschiedenis van meer
dan 4000 jaar en een eigen staat in hetzelfde gebied als de koninkrijken van toen gevestigd
waren. Maar tussen Chinezen, en Indiers aan de ene kant en Joden aan de andere kant is een
groot verschil. Hoeveel Chinezen zijn er in de wereld? 1,2 miljard. En hoeveel Indiers zijn er in de
wereld? 1 miljard. En hoeveel Joden zijn er in de wereld? 12 miljoen. Hoe kan dit? Wat is er
gebeurd met het Joodse Volk? Ten tijde van het Romeinse Rijk was 10% van het grote Rijk
Joods. Extrapolatie door tijd zou dit aantal anno 2009 minimaal 200 miljoen moeten zijn.
Wat is er gebeurd? Een heleboel. Maar uiteindelijk komt het hierop neer.De Chinezen hebben
gedurende hun gehele geschiedenis China behouden. De Indiers India. Maar de Joden verloren
hun land en werden 2000 jaar geleden verspreid over de vier hoeken van de aarde. In die 2000
jaar heeft het Joodse Volk veel vervolgingen, ellende en calamiteiten gekend. De terugkeer van
het Joodse Volk naar het eigen historische thuisland garandeert de rust en veiligheid die elk volk
verdient.
Op veel vlakken lijkt het conflict tussen het Joodse Volk en de Arabieren op een juridisch,
privaatrechtelijk eigendomsconflict. Vergelijk het met de eigenaar van een woonhuis. Indien de
oorspronkelijke bewoner contra legum, en tegen zijn wil, zijn huis wordt uitgegooid maar nimmer
de claim op zijn eigendom opgeeft, dan is er een rechtsgrond om het huis terug te claimen. De
juridisch relevante vragen die aan de oorspronkelijke bewoner gesteld moeten worden moeten in
dit conflict ook gesteld worden:
- Gedurende de 2000 jaar, hebben de Joden hun
claim op het land constant en altijd gehouden?
- Hebben de Arabieren, of een ander volk, in
diezelfde periode een unieke nationale claim op het land gelegd?
Het antwoord op de eerste vraag is ja. Op de tweede neen.
De joodse religie en cultuur zijn doordrenkt met verwijzingen naar het land Israel en Jeruzalem.
In bijbelse tijden werd Jerusalem uitgeroepen tot hoofdstad van Israel.
Niets van dit alles in de Koran of Islam cultuur.
Ik heb van de organisatoren van het debat 10 minuten gekregen voor deze inleiding.Ik ben dus
genoodzaakt een groot deel van de geschiedenis over te slaan. Maar de historische, religieuze,
culturele, internationaal rechtelijke claims van het Joodse Volk op het land Israel zijn groot. Het
land is in 1948 gesticht op een klein stukje van het oorspronkelijke Palestina. In 1917 beloofde
de mandaat houder, Engeland geheel Palestina aan het Joodse Volk. Daarvoor was het onderdeel
van het Ottomaanse Rijk.
Dat wil dus zeggen: geen autonoom land. Zwichtend voor de Arabische druk en terreur, ja toen
al, brak Engeland in de jaren 20 de belofte aan het Joodse volk en schonk een groot deel van het
historische Palestina aan een Hasjemitische stam. Dat gedeelte ging vanaf toen Transjordanie, nu
Jordanie heten. Van een Palestijns volk was toen nog geen sprake. Iedereen woonachtig in
Palestina werd Palestijn genoemd. Je had Joodse Palestijnen en Arabische Palestijnen. De
Palestijnen hebben pas in 1964 besloten als volk door het leven te gaan. Voor die tijd was een
Palestijn simpelweg iemand die uit het gebied Palestina kwam.
In 1947 accepteerden de joodse Palestijnen het Verenigde Naties verdelingsplan. De Arabische
wereld wees het af. Het plan voorzag in een Joods gedeelte Palestina en een Arabisch gedeelte
Palestina. In 1948 riepen de Joodse Palestijnen de Staat Israel uit en spraken de wens uit om in
vrede met al haar buren en inwoners, ook de Arabische Palestijnen, te leven. Helaas, een staat in
vrede was het jonge Israel niet gegund. De 7 Arabische omringende landen vielen het piepkleine
en babyjonge Israel aan.
Een wonder geschiedde. Tegen alle verwachtingen in won Israel deze oorlog. De Arabische
agressie had een hoge prijs. Israel verloor meer dan 1% van de totale bevolking in deze oorlog.
Maar ook de verliezen aan de andere kant waren groot. Zo moesten de Palestijnse Arabieren van
de Arabische broeders tijdelijk het gebied verlaten om de Arabische legers ruimte te geven de
Joodse Staat compleet te vernietigen en alle Joden de Middellandse Zee in te drijven. Een groot
deel van deze Palestijnse Arabieren zijn na de oorlog teruggekeerd, of hebben nooit gehoor
gegeven aan de oproep. Deze mensen zijn nu Israelisch Staatsburger geworden. In Israel wonen
nu 7 miljoen mensen. 1,5 miljoen zijn Israelische Arabieren.
Een paar honderdduizend Palestijnse Arabieren zijn echter op de vlucht geslagen naar de Gaza
strook, West Bank en Libanon. De Gaza strook en de West Bank maakten onderdeel uit van het
verdelingsplan van de Verenigde Naties. Maar de door de Arabische wereld geinitieerde oorlog
wijzigde de realiteit. De Gaza werd bezet door Egypte en de West Bank door Jordanie. De
Arabische landen hebben zich in de daaropvolgende jaren nooit bekommerd om de Palestijns
Arabische vluchtelingen. Die nota bene door hun toedoen in die penibele situatie was beland.
Ook weigerde Jordanie de Palestijnse Arabieren in de West Bank autonomie te geven. Het gebied
werd geannexeerd. De Palestijnse Arabieren werden niet tot Jordanie toegelaten, werden niet tot
Egypte toegelaten en werden niet tot Syrie toegelaten. Die landen vonden de Palestijnen maar
lastig. Die lieten ze liever wegkwijnen in overbevolkte vluchtelingenkampen. De 21 Arabische
staten zijn groter dan Amerika en Europa samen. Er wonen meer miljardairs dan in de rest van de
wereld opgeteld. Vorig jaar gaven de Arabieren 900 seconden olieopbrengsten per jaar aan hun
zielige Palestijnse broeders die ze zo zeggen lief te hebben!
In de eerste 20 jaar van haar bestaan was Israel geen bezetter. De bezette gebieden waren wel
bezet maar niet door Israel. Echter de Arabische afwijzing van de Joodse Staat duurde voort en
de uitgestoken hand van Israel richting de buren werd met terreur campagnes, agressie en
oorlogen beantwoord. In 1967 leidde dat tot de 6 daagse oorlog. In die oorlog veroverde Israel
op Jordanie de West Bank. En op Egypte de Sinai woestijn en de Gaza strook. 10 jaar later sloot
Israel een historisch vredesakkoord met Egypte en gaf de hele Sinai, met olievelden, zonder
aarzelen terug. De Gaza strook wilde Egypte niet meer terug ondanks dat Israel dat met klem
had aangeboden.
Israel probeert sedert haar oprichting in 1948 vrede met al haar buren te krijgen. De bezette
gebieden werden direct terug aangeboden in ruil voor vrede. Maar op de conferentie van
Khartoem na de 6 daagse oorlog hoorde Israel de 3 nee´s. Nee tegen vrede met Israel, nee
tegen onderhandelingen met Israel en nee tegen erkenning van Israel.
Israel is bereid, en altijd bereid geweest, gebied voor vrede op te geven. Dat heeft Israel
bewezen naar Egypte en Jordanie. En ook naar de Palestijnen. Bezetting is niet de kern van dit
conflict. De kern van het conflict is dat vele buren van Israel de Joodse Staat op zich niet
accepteren. Dat staat in het charter van de Hamas, dat laat keer op keer Ahmedinejad horen. De
staat Israel moet verdwijnen, met of zonder bezette gebieden.
En dat is iets om even bij stil te staan: waarom mogen Arabieren minimaal 21 eigen
staten hebben, terwijl Joden niet het recht wordt gegund om in het eigen historische thuislandje
in vrede en veiligheid te leven.
Dit debat wordt naar aanleiding van de huidige oorlog in de Gaza strook gevoerd. Het huidige
conflict in de Gaza is in essentie een gevecht tussen een terroristische organisatie Hamas en de
enige democratie in het midden oosten (Israel).Het vergt een goed moreel kompas en durf om
deze waarheden te benoemen.
Israel heeft sinds 1993 autonomie aan de Palestijnen aldaar gegeven en trachtte via de Oslo
akkoorden tot een vergelijk te komen en verklaarde zich bereid tot het stichten van een
Palestijnse Staat in de West Bank en Gaza strook. In plaats van gezamenlijk een oplossing aan
de onderhandelingstafel te zoeken kozen en kiezen de Palestijnen telkens voor geweld. Islam has
bloody borders zei Samuel Huntington. En ook dat is een realiteit die wij allen moeten
constateren.
Israel heeft zich in 2005 eenzijdig teruggetrokken uit de Gaza strook. Dat betekent, en ik zeg dat
met klem, dat er sinds 2005 in de Gaza strook geen sprake is van Israelische nederzettingen,
Israelische soldaten of tanks. En wat kreeg Israel daarvoor terug. 6000 raketten. Bijna 20% van
de Israelische bevolking, leefden onder de dagelijkse angst van raketten. De raketten hebben ook
slachtoffers gemaakt. Moeders en kinderen.
Genoeg was genoeg. Elk land heeft de plicht zijn burgers te beschermen. Wat zou
Nederland doen als 3 miljoen Nederlanders dagelijks jaar in jaar uit onder de dreiging van
raketten die vanuit een buurland worden beschoten moet leven?
Zolang Hamas niet wordt verslagen komt een verdrag dat zowel tegemoet komt aan de
Palestijnse aspiraties als aan de angsten van Israel niet dichterbij.Dan komt de
tweestatenoplossing voorgoed buiten bereik. Golda Meir zei eerder en anders: Zolang de
Arabieren ons Joden meer haten dan dat ze van hun eigen kinderen houden zullen we geen
vrede kennen.
Ook ik vind het afgrijselijk dat in de oorlog de afgelopen weken onschuldige Palestijnse kinderen
zijn getroffen. Ik vind leed waar ook ter wereld verschrikkelijk. 40 jaar bezetting van de Gebieden
moet geen pretje geweest zijn voor de betrokkenen. Maar het aantal slachtoffers aan beide
kanten zijn opgeteld minder dan een maandje Darfur. Maar blijkbaar als Moslims elkaar
afslachten is het niet noemenswaardig.
Of bent u allen recent ook bij elkaar gekomen om te praten over de verschrikkelijke
massale slachtpartijen door de Janjaweed in Sudan? Cijfers zijn kil en afstandelijk, maar probeert
u het volgende eens tot u door te laten dringen. Sinds 1948, toen de staat Israel werd opgericht,
zijn in alle Israëlisch-Arabische oorlogen en door Palestijnse terreuraanslagen zo'n 62 duizend
mensen gedood, waarvan 40 duizend Arabieren en 22 duizend Joden. Dat zijn 62.000 doden te
veel. Maar weer heel weinig als je het afzet tegen de 11 miljoen moslims die in dezelfde periode
door medemoslims zijn gedood.
Het zou je als moslim maar gebeuren dat je door een medemoslim wordt gedood. Geen haan die
er naar kraait. Nee, wordt het leven je door een Jood ontnomen dan weet je zeker dat er
Kamervragen worden gesteld en dat er om sancties wordt geroepen. Dat er als vergelding
duizenden kilometers verderop Joden in elkaar geslagen worden, bedreigd worden met aan het
gas te worden gehangen en synagogen in brand gestoken.
Bij de doden in het Israelisch-Palestijnse conflict wordt al rap naar de term genocide gegrepen.
Als dat als zo is, dan is het een zeer beroerd uitgevoerde genocide. In 1948 waren er ongeveer
700.000 Palestijnse Arabieren. En nu minimaal 5 miljoen. De bezette Palestijn behoort tot de
snelst groeiende bevolkingsgroep in de wereld en de levensstandaard van de bezette Palestijn
was vele malen hoger dan de levensstandaard van de Arabische broeders in de buurlanden.
Door de jaren heen wordt door de tegenstanders van Israel oorzaak en gevolg constant
omgedraaid. De bezette gebieden waren het gevolg van Arabische agressie, ze zijn niet de
oorzaak. De wegversperringen of de veiligheidsbarriere waren het gevolg van Palestijnse
zelfmoordaanslagen. Ze zijn niet de oorzaak daarvan.
Er wordt telkens gerefereerd aan Israels vermeende schendingen van het Internationale Recht.
Israel is de enige democratie in de wereld die ooit is beschuldigd van oorlogsmisdaden. Nota
bene bij oorlogen gevoerd met als doel de eigen burgers te beschermen. Dit is opmerkelijk
temeer dat Israel veel minder burgers heeft gedood in de oorlogen welk ander land dan ook bij
vergelijkbare dreigingen.
Waarom wordt niet ook gekeken en gesproken naar de oorlogsmisdaden die de Palestijnen
richting hun eigen gemeenschap plegen of naar de Israelische bevolking toe pleegt? Is het
opzettelijk treffen van burger doelen soms geen oorlogsschending? En is het misbruiken van de
eigen bevolking geen flagrante schending van het oorlogsrecht?
Zoals kritiek op Israel soms terecht is zo zal ook kritisch naar de andere kant gekeken moeten
worden. Als men dan goed kijkt treft men in de Gaza strook een terroristisch Hamas regime aan
dat de eigen bevolking onderdrukt en de vernietiging van de Staat Israel nastreeft.
