Opinie artikel van Likoed Nederland in het NRC Handelsblad, 24 april 2009.
Roel Schrijvers wekt de indruk dat de conferentie tegen racisme in Durban
(2001) een idyllische gebeurtenis was. In werkelijkheid was het een toneel van
virulent antisemitisme en van aanvallen op Israël.
De aangepaste slotverklaring op de conferentie, die onder zware druk van de
VS tot stand was gekomen, werd door Israël inderdaad ondersteund. Dat maakt
deze conferentie echter nog niet tot een succes. Het artikel van Schrijvers
(NRC, 20 april) toont aan dat wanneer je geen rekening houdt met de context
van gebeurtenissen er vervormde beeldvorming plaatsvindt.
Ook dit jaar bij de antiracismeconferentie in Genève ging het opnieuw alleen
over Israël. Dit heeft niets meer met antiracisme te maken. De focus op Israël
is buitenproportioneel en laat geen ruimte voor aandacht voor andere gebieden
op onze aardbol die geteisterd worden door permanente oorlogen en
schendingen op grote schaal van elementaire mensenrechten.
Het is niet alleen voor Israël een probleem, maar nog ernstiger is het voor de
inwoners van die landen waar geen aandacht aan wordt besteed. We kunnen
zonder overdrijving stellen dat in die landen jaarlijks meer slachtoffers te
betreuren zijn dan het totaal aantal slachtoffers aan Israëlische en Arabische
kant samen in alle militaire operaties sinds 1948. De heer Schrijvers meldt ons
ter ondersteuning van zijn betoog dat in 1975 de VN de zionisme-is-racisme
resolutie werd aangenomen. Deze resolutie werd door de Arabische landen
ingediend en gedurende een schertsvertoning, de VN onwaardig, aangenomen.
Net zo onwaardig als de Libische voorzitter van de stuurgroep ter voorbereiding
van de conferentie in Genève die het woord had ontnomen aan de Palestijnse
arts die namens UN Watch organisatie belangrijke punten op de agenda wilde
plaatsen. Een Libische voorzitter, let wel, uit het land dat deze arts met nog vijf
Bulgaarse collega's beschuldigde een Aids epidemie te hebben ontketend. Een
beschuldiging die op niets was gebaseerd. Dergelijke voorvallen vergroten de
geloofwaardigheid niet echt van deze conferentie.
Ook de opmerkingen over discriminatie in Israël worden door Schrijvers niet in
hun context beschreven. Niet alleen Israël wil zijn eigen joodse identiteit
handhaven; uiteindelijk is dat de raison d’être van dit land. In het overgrote
deel van de Arabische landen wordt de Islam als de officiële staatsreligie
gehanteerd. Mag dat wel van Schrijvers? Het verschil is wel dat in Israël
vrijheid van godsdienst officieel in de grondwet is vastgelegd. Kom daar eens
om in de Palestijnse gebieden of in Saoedi-Arabië.
Niet alleen Israël heeft een wet op terugkeer. Ook de Palestijnse autoriteit en
Jordanië bijvoorbeeld hebben een dergelijke wet. Waarom meldt de heer
Schrijvers dat nu niet?
Palestijnen wonen in Israël en op de Westelijke Jordaanoever. Schrijvers moet
toch weten dat Joden niet gewenst zijn in Arabische landen en niet op de
Westelijke Jordaanoever. Iedereen weet toch te melden dat "die ultraorthodoxe
fanatieke Israëli’s" daar het grootste obstakel vormen voor vrede? Waarom
moeten de Palestijnse gebieden Judenrein zijn? Weet Schrijvers dat 20 procent
van de Israëlische bevolking Israëlische Arabisch is? Weet hij ook dat deze
groep in het parlement de Knesset vertegenwoordigd is? Zou Schrijvers als hij
het over discriminatie heeft kunnen vertellen in welk Arabisch land Joden in het
parlement vertegenwoordigd zijn. Kan de heer Schrijvers ons vertellen wat de
oorzaak zou kunnen zijn dat bijna alle Joden uit alle Arabische landen
vertrokken zijn. Een 6 a 700.000 personen. Discriminatie?
Met betrekking tot de "discriminatoire" wet op de terugkeer kan ik kort zijn.
Toen Israël in 1948 werd opgericht was de eerste daad van de nieuwe regering
het land open te stellen voor alle Joden zonder enig voorbehoud. Daar was
dringend behoefte aan daar geen enkel land bereid was die Joden op te nemen
die de oorlog overleefd hadden. Het enorme aantal Joodse slachtoffers in WOII
was mede te wijten aan het strikte toelatingsbeleid voor Joden van de Europese
landen en de Verenigde Staten voor en gedurende de oorlog.
Niet alles dat Israël doet is goed of verstandig. Ook Israëliërs zijn maar mensen
met hun menselijke tekortkomingen. Schrijvers raadt minister Verhagen aan
eens in de spiegel te kijken. Misschien moet Schrijvers net als Verhagen eens
over de spiegel heen kijken.
