In het NIW van 15 november 1996 geeft Hans Knoop een analyse van het buitenland-beleid van
de regering Netanjahoe, toegespitst op de verhouding met president Chirac van Frankrijk en met
minister van buitenlandse zaken van Mierlo.
Knoop vindt het vanzelfsprekend dat Chirac de Knesset niet wilde toespreken, want hij bracht
immers slechts een 'werkbezoek' aan het Midden-Oosten en dan is dat niet gepast. Knoop laat
daarbij echter weg dat Chirac wel, nota bene als eerste buitenlands staatshoofd, bij hetzelfde
bezoek de Palestijnse Raad heeft toegesproken. Knoop weet toch ook wel dat de Arabieren dit
zien als hun parlement? Dan is hier toch sprake van het meten met twee maten door Chirac?
Vervolgens vindt hij het begrijpelijk dat van Mierlo Feisal Hoesseini wil ontmoeten in het Orient
House. In de Oslo-akkoorden is echter uitdrukkelijk overeengekomen dat de status van Jeruzalem
pas in de laatste onderhandelingsronde aan de orde komt en dat Jeruzalem tot die tijd volledig
onder Israëlisch gezag blijft. Het ontwikkelen van politieke activiteiten door de Palestijnse
Autoriteit in (Oost-) Jeruzalem is derhalve niet toegestaan. In feite probeert van Mierlo de
Palestijnse Autoriteit aan te zetten tot schending van de Oslo-akkoorden en ondermijnt hij
daarmee het vredesproces. Dat wil toch niemand?
Terug naar index ingezonden brieven