En bijvoorbeeld de Australische minister van buitenlandse zaken, Downer, veroordeelde de media
berichtgeving over de oorlog in Libanon in
scherpe bewoordingen:
"Ik ben ernstig bezorgd over de bewijzen van oneerlijkheid in de berichtgeving over
Libanon. Een fotograaf van Reuters is ontslagen nadat hij met fotos had geknoeid om
de Israelische luchtaanvallen te overdrijven. Er waren breed gepubliceerde berichten
dat Israel opzettelijk een Rode Kruis ambulance had gebombardeerd. Dat blijkt niet
houdbaar te zijn, zelfs niet bij een oppervlakkige beoordeling. Het heeft er alle schijn
van dat dit een opzettelijke leugen is geweest. En toch hebben prestigieuze media dit
kritiekloos gepubliceerd. Tevens werden alle Libanese slachtoffers als burgers gerapporteerd,
terwijl onmiskenbaar een groot aantal daarvan Hezbollah strijders waren."
Paul Brill - voormalig Volkskrant correspondent in Washington - zegt het zo: "De critici
van Israel hebben al lang de overhand. De Palestijnse zaak komt in de media ruimschoots aan
bod. Het valt me ook op dat Israelische woordvoerders op de televisie heel kritisch
ondervraagd worden, terwijl de teksten van Palestijnse woordvoerders ongefilterd worden
doorgegeven. De Palestijnse kant van de zaak wordt stukken uitgebreider belicht."
- Tekort aan historisch bewustzijn.
Voorbeelden:
- Er wordt vaak gesteld dat Israel de Palestijnen geen eigen staat willen geven.
Men is dan blijkbaar niet er mee bekend dat er sinds 1937 al veel delingsplannen zijn geweest
en dat deze altijd weer door de Arabieren zijn verworpen:
* 1937 Verdeelplan van het mandaatgebied Palestina door de Britten,
* 1947 Joodse acceptatie van het verdeelplan Verenigde Naties,
* 1967 dringend verzoek aan Jordanie om niet aan te vallen,
* 1979 aanbod van autonomie in het kader van de Camp David akkoorden,
* 2000 / 2001 aanbod Barak om in ruil voor vrede een Palestijnse staat te creeren, met
vrijwel de volledige Westbank (compensatie elders voor het overige), Gaza en
Oost-Jeruzalem.
* 2003 Road Map to Peace (Routekaart naar Vrede), die uitzicht biedt op een Palestijnse
staat indien de terreur wordt aangepakt. Weliswaar ondertekend door de Palestijnen, maar
een paar dagen later werd al gezegd dat men de terreur toch niet wou bestrijden.
Dus telkens geweigerd, blijkbaar omdat men geen Joodse staat wil accepteren.
Het waren de Arabieren die steeds voor de oorlog en geweld kozen, in plaats van voor vrede.
De belangrijkste redenen zijn volgens ons dat de dictatoriale Arabische regimes een externe
vijand nodig hebben en religieus fanatisme (zo verbiedt de Islamitische leer dat niet-Islamieten
grond bezitten die ooit in Islamitische handen is geweest). Voor meer informatie zie:
Geschiedenis van Israel.
- Een Palestijns-Arabische staat wordt als onontbeerlijk beschouwd.
Er zijn echter al 21 Arabische staten, met dezelfde taal, cultuur en godsdienst als de
Palestijnse Arabieren. En er is al een Arabische staat in wat het mandaatgebied Palestina was,
te weten Jordanië. Het idee van een Palestijns volk bestaat pas sinds 1964, toen de
PLO werd opgericht. De Joodse staat in Israel begon in 1312 vóór Christus,
een Palestijnse staat is er nooit geweest.
- Er wordt geregeld gesproken over Arabisch Oost-Jeruzalem.
Daarbij wordt vergeten dat daar tot 1948 ook veel Joden woonden, die echter
bij de etnische zuiveringen in dat jaar door Jordanie zijn verjaagd.
- Er is vaak gesproken over 'geweldspiraal' en 'cyclus van geweld'.
De Palestijnen zijn echter begonnen met het geweld in de vorm van de
intifadah en zijn ook degenen die het kunnen stoppen. Israel reageert met tegenacties
uit zelfverdediging. Op de dag dat het Palestijnse geweld stopt, stopt direct ook het
Israelische. Israel heeft geen enkel belang bij geweld. De Palestijnen helaas wel, die houden
zo hun regime in stand.
- Er wordt geregeld gesproken over de Israelische bezetting.
Echter, al ruim tien jaar (sinds de Oslo-akkoorden) woont 98,5% van de Palestijnen
in autonoom gebied. Israel is sinds 2005 helemaal vertrokken uit Gaza.
De status van de Westbank, Gaza en Oost-Jeruzalem (en zeker de
grenzen) zijn nog nooit internationaal vastgesteld, omdat de Arabieren de betreffende
resoluties van de Verenigde Naties steeds verworpen hebben (in 1947 en
1967, Israel heeft ze aanvaard).
Ook de Oslo-akkoorden hebben als basis dat de status pas in een definitief akkoord worden
vastgesteld.
Soms leidt het tot ridicule uitspraken, zoals "dat Israel met zijn militaire acties
Palestijns gebied bezet". Echter, volgens diezelfde media waren die daarvoor ook al bezet.
- Herhaaldelijk wordt gemeld dat de terreur zou stoppen als er geen
nederzettingen c.q. terugtrekking van de Westbank zou zijn.
Dat is een stelling die nergens op gebaseerd is. De terreur dateert al van 50 jaar
voor 1967. In de jaren vijftig waren er meer Israelische doden door terreur dan in de jaren
negentig. De oprichting van de PLO was in 1964, toen de Westbank nog bezet was
door Jordanie. Toch wilde de Arabische Liga toen een overkoepelende terreurbeweging tegen
Israel oprichten.
Ook als er een Palestijnse staat zou zijn vindt 59% van de Palestijnen dat de terreur
door moet gaan en 75% van de Palestijnen staat achter de zelfmoordaanslagen:
75% of Palestinians
support suicide bombing, majority support terrorism even after statehood.
- Joden zouden niet thuis horen in Hebron.
Echter, Joden hebben 3000 jaar in Hebron gewoond (met uitzondering van de periode
1929-1967, als gevolg van de pogrom in 1929). Hebron is de tweede heilige stad van het
Jodendom, vanwege het graf van de aartsvaders. Dat deze stad dan 'Judenrein' gemaakt
zou moeten worden vinden wij ongehoord, in deze 21e eeuw.
- Hamas en Hezbollah enz. zouden voor rede vatbaar zijn en de wapens wel neerleggen
als na onderhandelingen aan hun eisen zou worden voldaan.
Dat is nonsens, iedereen die hun eigen verklaringen heeft gelezen, zoals het
Hamas handvest, weet dat dit niet mogelijk is,
volgens hun orthodox islamitisch standpunt mag er geen 'ongelovige' staat zijn op
'Islamitisch gebied'. Joden zijn verderfelijk en dienen met geweld verdreven of gedood te
worden. En degenen die hier overheen stappen als 'propaganda die niet serieus genomen
hoeft te worden' hebben inderdaad een tekort aan historisch bewustzijn, over Hitler's
'Mein Kampf' werd hetzelfde gezegd.
- Dat de terreur gelijk startte met het nazisme en daar gedeeltelijk zijn oorsprong in
vind hoor je echter weer niet. In 2003 is echter van historicus Jef Lambrecht een boek
uitgekomen over Arabisch fundamentalisme met de veelzeggende titel: "de zwarte wieg".
Citaat uit een boekbespreking ervan: "Tot vandaag is het in de Arabische wereld gewoon
Adolf Hitler te horen prijzen als een held en staatsman. Het is het gevolg van de in het Westen
weinig bekende Arabische sympathie voor het nazisme. .... De moefti van Jeruzalem was dan
ook een actief pleitbezorger van de Endlosung of de uitroeiing van de joden. Hij stond in direct
contact met Hitler, schreef een voorwoord in de Arabische vertaling van Mein Kampf waarin
hij Hitler ophemelde, richtte in 1943 een eigen SS-divisie van 20.000 moslims uit
Bosnie-Herzegovina en Albanie op en zorgde ervoor dat tienduizenden joden niet konden
uitwijken naar Palestina, maar gedeporteerd werden naar de concentratiekampen."
Deze moefti was een oom van Arafat en werd door Arafat "zijn grootste voorbeeld"
genoemd. Zie ook: De nazi wortels van Arafat.
Integendeel, als een hoogleraar dit wil vermelden in zijn afscheidsrede wordt dat door
zijn universiteit verboden.
- Vertekening door de strijd tussen een democratie en een dictatuur.
- Palestijnen proberen elk incident zo veel mogelijk op te blazen om propaganda
redenen. Aangezien Israel alleen de waarheid wil vertellen wordt elk incident
eerst grondig onderzocht op de ware toedracht. Daardoor is Israel altijd later in de
berichtgeving. Vaak hebben de internationale media de Palestijnse leugens dan al
verspreid. Wij vinden dit uiterst triest. De media zouden door schade en schande
wijs geworden moeten zijn en tenminste moeten wachten op de Israelische versie.
Denk bijvoorbeeld aan de ontmaskerde leugens over wat er gebeurde in Jenin
en het gebral van de Irakese minister van informatie.
Het gaat vaak zo: er vallen doden, Palestijnse
bronnen spreken meteen en automatisch over een bloedbad onder burgers, Israel
onderzoekt de zaak wel en komt dus altijd later (en is daarmee in de media
in het nadeel) met de werkelijke feiten. Zo ging in het in Jenin en meer recent ook in
Gaza. Er werd gezegd dat er 23 doden waren gevallen bij een betoging. Daarop volgde
meteen een veroordeling van de Verenigde Naties en de Europese Unie. Een paar dagen
later meldt Het Parool (wel als een van de weinige media) terloops dat er in werkelijkheid maar
8 doden waren. Dat dit merendeels gewapende strijders waren die zich in de demonstratie
verscholen staat er nog steeds niet, net als het feit dat het getal van 23 tot stand was
gekomen omdat doelbewust alle doden in de ziekenhuizen (ook door ziektes enz.) waren
meegeteld. Een kritische terugblik op de eigen berichtgeving in het wederom klakkeloos
volgen van de consequent onbetrouwbare bron (de Palestijnse Autoriteit) ontbreekt al
helemaal.
- In de Westerse media wordt meestal na elke grote aanslag vermeldt dat deze
door de Palestijnse leiding veroordeeld is. Dat heeft dan in een Engelstalig persbericht
gestaan. Dat ondertussen aanslagen in de officiele Arabischtalige media worden
toegejuicht en aangemoedigd dringt niet tot de journalisten door.
- In Israel is (behalve militaire gegevens) alles openbaar. Er is kritiek
op het beleid. In de Palestijnse gebieden is dat niet mogelijk. Sterker: een
geinterviewde Arabier zal uit angst voor mishandeling of executie altijd het
officiele standpunt aanhouden. Daardoor lijkt het alsof Israel verdeeld is en de
Arabieren niet, waardoor het Arabische standpunt sterker overkomt.
- De Israelische media gaan zeer terughoudend om met de beelden van
Israelische slachtoffers, uit respect voor hun privacy. De Arabische media
zenden zo veel mogelijk de beelden uit van Arabische slachtoffers, om
propaganda redenen. Alles is gericht op media aandacht.
De media oorlog:
Palestijnen gunnen persfotografen graag een mooi plaatje.
Wel in strijd met de ethiek voor persfotografie:
alleen echte situaties, niet geposeerd .....
- In een dictatuur zijn mensenlevens niet belangrijk, dus als de pers in
de buurt is worden situaties gecreeerd waarbij slachtoffers kunnen vallen.
- Alle journalisten op de Westbank en Gaza worden vergezeld door
Arabische gidsen, cameramensen e.d. waardoor zij eenzijdig geinformeerd
worden. Israelische begeleiding wordt niet toegestaan. Over hoe dit in de berichtgeving
doorwerkt zie: The case of Reuters.
Een enkele maal komt deze beïnvloeding aan het licht, zie bijvoorbeeld:
Reuters ontslaat manipulerende fotograaf.
- De journalisten weten dat als zij negatief berichten over de Palestijnen zij
allerlei risico's lopen: bedreigingen, afname materiaal, ontzegging toegang door
de Palestijnse Autoriteit (zie bijvoorbeeld onze site over de inbeslagname van
beeldmateriaal van pro Bin Laden demonstraties). Dit werkt zelfcensuur in de hand.
Er staan legio voorbeelden in het Engels op onze site, bijvoorbeeld:
Palestinian journalists barred from covering
protests.
* CNN: news more important than truth,
* Palestinians arrest journalist for telling truth
about terror attack,
* Palestinians bans journalists from taking
pictures of armed children,
* Arafat's cover for terror.
Andere voorbeelden:
* Het jongetje Mohammed al-Dura, dat omgekomen zou zijn, schuilend voor Israelische
kogels, achter zijn vaders rug. Het martelaarschap van de jongen is in de Arabische wereld sindsdien
uitgegroeid tot welhaast mythische proporties. In Palestijnse tv-uitzendingen en schoolboeken wordt
de jongen als voorbeeld gesteld van opoffering, martelaarschap en Israelische kwaadaardigheid.
Verscheidene Arabische landen hebben postzegels met hem uitgegeven, straten en parken zijn naar
hem genoemd. Osama bin Laden heeft hem als inleiding in een videoboodschap gebruikt als het voorbeeld
van Amerikaanse arrogantie en Israelische gewelddadigheid. En dat allemaal door een media vervalsing!
Want de Franse zender is inmiddels door de rechter gedwongen de volledige opnamen vrij te geven.
Daaruit blijkt dat hij niet door Israelische kogels is gedood. Het is niet eens zeker of hij wel gedood is.
Wat wel vast staat is dat de hele gebeurtenis door de (Palestijnse) cameraman in scene is gezet.
Het beeld dat de wereld schokte
In scene gezet .....
* De Italiaanse staatstelevisie heeft haar excuses
aangeboden voor het uitzenden van de beelden van de lynchpartij van 2 Israeli's in Ramallah.
* Nog een voorbeeld: Medio maart 2002 werden zowel in Ramallah als
Bethlehem vermeende Palestijnse 'collaborateurs' door Palestijnen vermoord. Zij
werden mishandeld en doodgeslagen en werden in Bethlehem vervolgens naar
het Manger Square gesleept, een Christelijke heilige plaats. Het persbureau
Associated Press nam er foto's van, zeer gruwelijke beelden. Deze hebben
echter maar kort op hun website gestaan. Daarna waren ze mysterieus en
zonder opgaaf van reden verdwenen. Wie de foto's alsnog wil zien kan terecht
op de website van Gamla, die ze nog net op tijd kopieerde:
Gamla
- Dit alles leidt er toe dat er nauwelijks rapportages (en zeker geen TV-beelden!)
verschijnen over zaken die de Arabische kant in een slecht daglicht zouden stellen.
* Voorbeeld: wie heeft in Nederland gehoord van de Palestijnse kinderprogramma's
- voor nog heel kleine kinderen - die leren hoe mooi het is om zelfmoordenaar te worden?
Wie heeft er hier gehoord van de militaire trainingskampen voor kinderen? Wie van de
verheerlijking van het martelaarschap op scholen? Zie hiervoor de vele voorbeelden
op onze site. Het wordt vrijwel volledig genegeerd door de media.
* Nog een voorbeeld: Er is een Joodse heilige plaats (het graf van Jozef)
volledig verwoest en er is op die plaats een moskee gebouwd. Dit is niet
of nauwelijks in de Nederlandse media gebracht. Terwijl zelfs vermeende
schendingen van Islamitische heilige plaatsen voorpagina-nieuws zijn.
En heeft u gehoord van de bewuste, systematische verwoesting van Joodse
archeologische resten op de heiligste plaats van het Jodendom, de Tempelberg? Zie:
Temple Mount relics saved from garbage.
Verwoesting van een Joodse heilige plaats; de graftombe van Jozef met bijbehorende
synagoge.
Niet vermeldenswaard voor de Nederlandse media .....
* Een laatste voorbeeld: op 25 november 2005 was de opening van de grens tussen Egypte
en Gaza wereldnieuws op alle zenders, zie het bijgaande voorbeeld van CNN.
Echter, geen enkele zender vertelde wat de afbeelding van een man op het gigantische
bord bij de grenspost te betekenen had. Ze vertelden dus niet dat dit was omdat de grenspost
naar hem vernoemd was door de Palestijnse Autoriteit. En dus vertelde ook geen zender
waaraan deze man die bijzondere eer te danken had. Ze vertelden dus niet dat dit was omdat
hij een jaar eerder op die plek vijf Israeli's had vermoord, waarbij hij zelf ook was omgekomen.
En dat daarom op het bord vermeld staat dat hij een heilige martelaar is.
De internationale media zoals CNN
laten wel het bord bij de grenspost zien.
Maar vermelden niet dat hiermee een moordenaar
als heilige martelaar wordt vereerd .....
- Onwetendheid over de Arabische cultuur van enerzijds overdrijving en grootspraak
en anderzijds ontkenning, waardoor er onvoldoende wordt geverifieerd.
De media rapporteerden bijvoorbeeld als feit hoe Hamas wraak had gezworen voor
de dood van haar leiders en hoe dat tot meer terreurdoden zou leiden. Dat was typische
Arabische grootspraak, het tegenovergestelde blijkt het geval. Maar de media komen
daar niet op terug.
In onze Westerse cultuur realiseert men zich niet hoe dit geworteld is de tribale cultuur die
al eeuwen domineert in de Arabische wereld, zie:
The Middle East's tribal affliction.
In deze cultuur is men ook bereid om politieke redenen te liegen of zaken in scene
te zetten, zie bijvoorbeeld
de site Second Draft
voor wat voorbeelden.
Liegen om Israel in een kwaad daglicht te stellen.
Het gaat het mis, het 'lijk' staat op terwijl de fotograaf er nog is.
(Washington Post, 31 juli 2006)
Zelfs is men bereid om kinderen op te offeren, zie
Kleine Mohammed kwam niet om door Israelische kogels. en
Ontknoping na zeven jaar? In dit geval moest maar liefst zeven jaar gewacht worden op rectificatie.
Een ander voorbeeld is een doktor die in Gaza werkte meldde hoe hij bij alle
verwondingen te horen kreeg dat die door Israelische soldaten veroorzaakt waren, tot zelfs
brandwonden die overduidelijk door kookincidenten kwamen. Alles staat in dienst van het
eigen gelijk (zie hoe dat ook in Nederland doorwerkt:
De Marokkaan ontkent).
Ook van de tactiek van het zogenaamde 'human shield' is men zich te weinig bewust.
Dat houdt in dat terroristen zich verschuilen tussen de eigen burgerbevolking. Het effect dat
vaak bereikt is dat - wanneer Israel dat aanpakt - men kan zeggen dat Israel burgerdoelen
aanvalt (zie bijvoorbeeld: Israel vindt bom in
Palestijnse ambulance).
De oorlogsmisdaad is echter Palestijns; namelijk het gebruik van burgers als menselijk schild.
Dat wordt vrijwel nooit vermeld, een enkele
uitzondering daar gelaten. Zie Hamas gebruikt
burgers als menselijke schilden voor uitgebreide documentatie.
Palestijnen terroristen schuilen maar al te vaak achter eigen burgers.
Het kritiekloos verspreiden van propaganda-opzetjes hoort er ook bij, bijvoorbeeld:
* De zogenaamde massamoord op minstens 500 burgers in Jenin, dat alle Palestijnse
leiders op alle zenders bij hoog en bij laag beweerden, wat ondanks de onwaarschijnlijkheid
meestal zonder commentaar werd uitgezonden. (Er bleken uiteindelijk 7 burgerslachtoffers
gevallen te zijn.)
* De zogenaamde beschieting van een ambulance van het Rode Kruis in Libanon. Het
zwaailicht was van het dak geschroefd en er werd beweerd dat het gat door een Israelische
raket kwam. Dat is toch eenvoudig te doorzien. Toch ging het bericht kritiekloos de wereld
over. Zie voor meer hierover:
Terrorist theater tricks.
* Voor een opvallend voorbeeld zie ook:
Grootste aantal pelgrims naar Bethlehem in jaren.
* En ook andere Arabische landen doen er aan mee, denk aan de idiote leugens van
de perschef van Saddam Hoessein of de Libanese premier:
Premier geeft overdrijving bloedbad toe.
* En wat te denken van
Slechte gezondheid Arafat is gerucht Israel?
Als later blijkt dat zoiets een propaganda-fabeltje is geweest komen de media er niet of
nauwelijks op terug.
Links de foto zoals verspreid door de internationale media als zogenaamd
bewijs van een Israelische oorlogsmisdaad: met 'kogelgaten' en een gat in het hart van het
Rode Kruis 'waar een raket doorheen gegaan is'.
Rechts dezelfde ambulance uit een andere hoek: het gat blijkt het gevolg van iets dat daar
vastgeschroefd heeft gezeten (vermoedelijk het zwaailicht) en de gaten blijken roestgaten
te zijn.
Geen rectificatie in de media, geen kritisch zelfonderzoek, geen aanleiding om
het beleid inzake verificatie van bronnen in het Midden-Oosten bij te stellen .....
- De neiging van mensen die in het veilige Westen leven om twee kanten
van elke zaak evenwichtig te willen zien ('waar twee kijven hebben twee
schuld').
Dat Israel een democratie is die vecht voor haar voortbestaan in een
regio van haat, agressie en dictaturen wordt dan genegeerd.
Ook het feit dat Israel keer op keer bereid is geweest om grote concessies
te doen voor echte vrede wordt genegeerd (zie boven aan het begin de drie
cruciale data: 1947, 1967, 2000. Israel heeft bijvoorbeeld ook al twee maal de
Sinai terug gegeven).
Als voorbeeld kan hier dienen dat het vaak wordt voorgesteld alsof extremisten
aan beide kanten het debat beheersen. Uit opiniepeilingen blijkt echter dat hooguit
enkele procenten van de Israelis voor geweld tegen Arabieren is, terwijl een meerderheid
van de Palestijnen achter zelfmoordaanslagen staat. De incidente Joodse terrorist wordt
bestraft (bijvoorbeeld:
Kolonist krijgt vier maal levenslang voor moord op Palestijnen.
De Palestijnse terroristen daarentegen worden vereerd, financieel beloond en
gelden als voorbeeld voor de jeugd:
Palestinian television again airs clip encouraging
children to become martyrs.
Of nog sterker; de Palestijnen als underdog willen zien. Dat negeert het
feit dat enkele miljoenen Joden op dat kleine stukje Israel zich omringt weten
door honderden miljoenen vijandige Arabieren, in wiens (staats)pers als gevolg van
politieke en religieuze motieven haat en antisemitisme standaard is (zie de vele Engelse
vertalingen daarvan op onze site, Nederlandse teksten daarover:
De nazi wortels van Arafat en
De mythe van het Joodse kannibalisme.
Voorbeeld: het leed van de Palestijnen door controles bij wegversperringen
(noodzakelijk vanwege de terreur) wordt vaak gerapporteerd, terwijl het leed van
de Israeli's - voortdurend in spanning voor hun leven en dat van hun geliefden -
nauwelijks aandacht krijgt. Het is goed te verdedigen dat het humanitaire leed
van de Israeli's groter is, zie bijvoorbeeld:
Who is Humiliating Whom?
Ook het morele verschil krijgt daardoor weinig aandacht: De Israelische
slachtoffers, gewone mensen in een bus, pizzeria of discotheek (waaronder
heel veel vrouwen en kinderen) versus de Palestijnse doden, vrijwel alleen
mannen die zelf het geweld opzochten.
En als er een onschuldige Palestijnse omstander door Israel wordt gedood komt
er altijd een onderzoek hoe dat kwam, hoe het voorkomen kan worden, worden
er excuses aangeboden enz., zoals dat hoort in een democratie.
Als echter onschuldige Israelische burgers worden gedood is er gejuich in de
Palestijnse media en wordt er gedanst in de straten.
In dit licht kan ook bezien worden het feit dat het enorme antisemitisme in de islamitische wereld nauwelijks
aandacht krijgt in de pers, op een sporadische uitzondering na:
* Tom & Jerry is een joodse samenzwering - Gazet van Antwerpen.
* Het monster van antisemitisme is terug - Algemeen Dagblad.
* Dodelijke protocollen - De Telegraaf.
* Premier Mahathir: Joden regeren de wereld - NRC Handelsblad.
* Alle Joden zijn apen en varkens, Hitler onschuldig - Trouw.
Door alle berichtgeving over het geweld in Israel wordt het aspect onderbelicht dat Israel verder een gewoon modern land is,
met inwoners als elke Westers land; ze zitten graag op een terras op het strand zitten, biertje in de hand, ze willen gewoon lekker werken,
vakantie vieren en hun kinderen naar een goede school sturen. Die willen geen oorlog. Het is slecht voor de economie, en ook daar
ziet niemand hun kinderen graag sterven. Maar helaas is het geweld noodzakelijk als verdediging.
- De algemene onevenwichtigheid in de pers, die links georienteerd is en
'politiek correct' wil zijn.
Als voorbeeld kan dienen
een analyse in HP/De Tijd van het NOS-journaal die de linkse kleuring daarvan laat zien,
waarbij de Israel-berichtgeving één van de items was.
Een rechtse kwaliteitskrant bestaat bijvoorbeeld ook niet in
Nederland. Het 'verschijnsel' Pim Fortuyn is zo goed te verklaren; veel
mensen hadden er genoeg van om alleen maar dat politiek correcte gepraat te horen.
Voorbeeld: de persoonlijke hand van Arafat in de terreur werd door de Nederlandse
pers liefst verzwegen, zie bijvoorbeeld:
Al-Aqsa terroristen gearresteerd in hoofdkantoor Arafat en
Palestijnse Autoriteit steunt al-Aqsa Brigades.
N.B. Eigenlijk is het vreemd dat links meestal de kant van de Palestijnen kiest;
de Israelische maatschappij heeft een sterk socialistische inslag, terwijl de
Palestijnse een antisemitische, corrupte, militaristische, reactionaire en
mensenrechten-negerende dictatuur is.
In de woorden van schrijver Leon de Winter: "De Palestijnse leiding
bestaat uit rovers die geen boodschap hebben aan democratie, mensenrechten en
een verantwoordelijke overheid, maar zij weten de juiste toon te vinden:
kolonialisme, rijke joden, zionisme is racisme, moordaanslagen op kinderen, stenen
tegen tanks. Achter de retoriek schuilt de werkelijkheid van de Arabische jungle,
waar maffiaclans elkaar bestrijden of steunen, waar godsdienstwaanzin de overhand
krijgt en de cultus van de dood heerst.
De wereldopinie creëert een schijnwerkelijkheid waarin de echte vijanden
van fatsoen en redelijkheid nauwelijks meer te herkennen zijn. Daarom kan Hafez al-Assad
met genocide een einde maken aan de moslimbroeders in Hama en kijkt de hele wereld
veroordelend toe hoe Israel met gerichte liquidaties een einde gaat maken aan de
moordenaarsorganisatie Hamas."
Hoogleraar Uri Rosenthal (prominent Eerste Kamer lid) ziet het zo: "De Palestijnen
vormen een van de weinige onderwerpen waarop links zich ideologisch nog mee kan
vereenzelvigen."
Als gevolg van deze politieke correctheid hoort u weinig of niets over de volgende onderwerpen:
- Gewenste simpele beeldvorming.
Als gevolg hiervan worden graag beelden gepresenteerd van rijk versus arm (arm zal wel
gelijk hebben, arm wordt vast uitgebuit), technologie versus simpelheid, bezetter versus
vrijheidsstrijder, sterk versus zwak en hulpbehoevend, David tegen Goliath.
In het verlengde valt het denken in simpele oplossingen (internationale
troepenmacht, Palestijnse staat enzovoort).
Het ontkent de dieperliggende oorzaken van het conflict.
Dit komt ook voort uit 'luiheid' van de journalist: het is veel makkelijker en
aantrekkelijker om een sfeerverslag te maken - liefst met een portie onrecht -
dan een situatie goed in haar historische context te plaatsen en naar de nuances
te zoeken.
Uit de psychologie is zeer bekend het zoeken naar de rol van slachtoffer. Hoewel beide
partijen enorm lijden onder het geweld meten de Palestijnen zich voortdurend de slachtoffer
rol aan. Daarin is alles wat er mis gaat de schuld van Israel. Publicitair doet dit het dus goed,
maar het haalt wel volkomen de fut uit de eigen maatschappij; men wordt volkomen passief.
Het neemt een vorm aan waar het slachtofferschap belangrijker is dan wat dan ook,
zie Palestinian suicide strategy. Toenmalig
premier van Israel Golda Meir zei het al decennia geleden: "Vrede zal pas komen wanneer de
Arabieren meer van hun kinderen gaan houden dan zij de onze haten."
De Israeli's daarentegen willen zichzelf niet als slachtoffer zien maar willen proberen
ondanks alles een zo normaal mogelijk leven te leiden.
In een bredere context geldt dit voor de hele Arabische wereld. Men ziet zich als
slachtoffer van het Westen, wat verlammend werkt op de eigen ontwikkeling. Dit komt
tot uiting in talloze complot theorieen, zie bijvoorbeeld:
A vast conspiracy: top-ten Arab conspiracy theories.
Daarom ook is de neiging tot holocaust-ontkenning zo algemeen in de Arabische wereld,
want daarmee zijn juist Joden slachtoffers, dat is niet gewenst.
Een illustratief voorbeeld vormen de aanslagen van 11
september. Een meerderheid in de Arabische wereld gelooft dat dit een terechte afstraffing
was voor de Amerikanen voor hun houding ten opzichte van Arabieren (innemen slachtoffer
rol). Tegelijkertijd gelooft een meerderheid dat de aanslagen door de Israeli's of de Amerikanen
zijn gepleegd, om de Arabieren de schuld te kunnen geven (eveneens innemen slachtoffer rol).
En dit terwijl toch beide opvattingen rationeel moeilijk te combineren zijn.
- Verdringing van onaangename feiten.
Voor het algemene publiek geldt dat het niet zo een prettig idee is om je te realiseren dat er
mensen zijn die jou willen vermoorden omdat je een ander geloof hebt. Het is schokkend dat er ouders zijn
die bereid zijn om een (Engels) vliegtuig met henzelf aan boord op te blazen door explosieven
te verstoppen in de fles van hun een half jaar oude baby, alleen maar uit haat tegen
'ongelovigen'.
Het is dan prettig om daar niet te veel bij stil te staan, dat kan makkelijker door het
voor te stellen dat men het vooral op de Joden gemumt heeft. Dat wordt nog geruststellender
als de Joden het aan zichzelf te wijten hebben, de bekende psychologische behoefte van 'blaming the victim'.
Voor journalisten is het geen prettig idee dat zij een persoonlijk risico lopen als zij
negatief over Arabieren/moslims berichten. Denk aan Salman Rushdie en de Deense cartoontekenaars
die onder hebben moeten duiken, aan de journaliste die op straat in Amsterdam werd mishandeld en
aan Theo van Gogh die is vermoord. Dat werkt - bewust dan wel onbewust - (zelf)censuur in de hand.
- Schuld en angst.
De Brits-Nederlandse schrijver Ian Buruma - winnaar van de Erasmusprijs 2008 - verwoordt het zo:
In een wereld waarin zoveel dictators hun eigen bevolking afslachten en
onderdrukken is er iets vreemds met de grote boosheid van sommige Europese intellectuelen
over Israel en de Verenigde Staten. De oorzaak van dit irrationele gedrag kan verklaard
worden uit 'schuld' en 'angst'. De beide door de Europeanen veroorzaakte wereldoorlogen
resulteerden in zo verschrikkelijke slachtingen dat Europeanen besloten om kolonialisme
en militaire macht af te zweren, om een periode van vrede en non-interventie te bereiken.
Het werd een beetje een 'fool's paradise', want dit kon alleen bereikt worden dankzij
de bescherming van de Verenigde Staten, de enige Westerse democratie die bereid was
om nog aan machtspolitiek te doen.
Eenzelfde schuldgevoel heerst rond Israel, dat door de omstandigheden genoodzaakt
is om methoden te gebruiken die Europa aan haar koloniale verleden herinnert. [Aanvulling
Likoed: uiteraard speelt hier ook nog het schuldgevoel rond de holocaust door heen.]
Zo herinneren beide landen Europa eraan hoe het zelf ook eens was en daarom worden
zij gehaat.
De angst bestaat eruit dat deze beide landen Europa uit haar 'fools's paradise' trekken
naar de nachtmerrie die het gehoopt had achter zich te kunnen laten.
De Franse schrijver Pascal Bruckner zegt het zo in zijn boek 'Tirannie van het berouw' (2007):
"Wij Europeanen hebben onze zelfkritiek overdreven.
Wij zijn ons gaan wentelen in schuldgevoelens, onze zelfkritiek is uitgemond in zelfhaat. Zo ondermijnen
wij onszelf en maken wij onszelf vleugellam. Wij voelen ons zo schuldig over het verleden, over
kolonialisme en slavenhandel, dat wij de vroegere onderdrukten nog steeds als onderdrukten en niet
als gelijken kunnen bezien.
Daardoor zijn wij niet in staat om een juist oordeel te vellen over misstanden in de huidige
Afrikaanse landen. Daardoor zijn wij te mild over Palestijnse terreurdaden. En daardoor zijn wij niet
in staat om de problematiek van de multiculturele samenleving het hoofd te bieden. Wij blijven steken
in apathie."
Voor een verdere uitwerking van dit thema zie: Waarom zijn
de Joden toch schuldig? (door Leon de Winter) en
The demons of Europe.
- De tendens van de Europese politiek om een pro-Arabisch standpunt in te
nemen.
Dit gebeurt in het licht van:
- economische belangen:handel en olie-toevoer,
- de grote Arabische minderheden (voorkomen van onrust, proberen stemmen te winnen),
- angst voor terreur.
Frankrijk speelt hier een voortrekkersrol in.
Daarnaast speelt het verlangen van Europa om - in het kader van de
eenwording - een eigen, afwijkend standpunt in te nemen van de Amerikanen.
Zie het artikel van onze voorzitter die dat van nabij heeft meegemaakt:
zie Europa bedankt.
- Voorbeeld: In de Arabische media (allemaal onder staatscontrole) is
een enorme haatcampagne aan de gang tegen ongelovigen in het algemeen en
Joden in het bijzonder. Ondanks onze bovenstaande analyse blijft het ons
verbazen dat de media daar zelden melding van maken (zie wederom de vele
voorbeelden op onze site, bijvoorbeeld de Syrische minister van Defensie die
zegt: "als elke Arabier een Jood doodt is het probleem snel opgelost.").
Wie heeft in Nederland gehoord dat de Amerikaanse journalist Daniel Pearl
onmiddellijk de keel doorgesneden werd toen hij erkende Joods te zijn? (Er is een
videoband van.)
- De media spreken er nog regelmatig schande van dat Sharon over de Tempelberg
heeft gelopen, een heilige plaats voor zowel Moslims als Joden. De totale verwoesting
van een Joodse heilige plaats en het bouwen van een moskee op die plek wordt niet
eens gemeld (de tombe van Jozef nabij Nabloes).
En zelfs over de bezetting door honderden gewapende Moslims van een van de twee
meest heilige plaatsen van het Christendom werd zonder verontwaardiging
geschreven. (Probeert u zich even de krantenkoppen en media-aandacht voor te stellen
als tweehonderd gewapende Joden of Christenen de moskee van Mekka zouden
bezetten?)
Sowieso wordt in de media de onderdrukking van Christenen in de Arabische wereld
vrijwel genegeerd. Wie kent de moeizame positie van Christenen in Gaza of Bethlehem?
(zie: Positie christenen in Bethlehem onhoudbaar.)
Het lijden van de Palestijnen is ook niet interessant meer als Israel er niet bij betrokken is.
Zie: Palestinians in the Arab World: Why the Silence?
Nog een ander punt: helaas hebben de Arabische regimes de vijandschap
tegen Israel en Joden (externe vijand) nodig om zich te handhaven. Waarom zijn
democratie en mensenrechten in China wel een punt in de media en in Egypte
bijvoorbeeld niet? Feitelijk is het zelfs beledigend voor Arabieren, het gaat er
van uit dat democratie in een Arabisch land toch niet mogelijk is.
Feitelijk is de enorme aandacht voor het Arabisch-Israelische conflict in zichzelf ook
een uiting hiervan. Gemeten in het aantal slachtoffers sinds 1950 komt het echter slechts
op de 49e plaats (zie: Arab-Israeli fatalities rank 49th.
In Darfur zijn zijn in slechts enkele jaren tientallenvoudig veel meer dodelijke slachtoffers gevallen.
Nog een voorbeeld is de dubbele standaard. Ook in bijvoorbeeld Irak en Afghanistan hebben Westerse
legers onopzettelijk onschuldige burgers gedood, doordat de strijders zich tussen burgers verschuilen.
Dat laatste is een oorlogsmisdaad, te weten het gebruik van menselijke schilden.
Alleen door het Nederlandse leger blijken er 110 Afghaanse burgers gedood zijn, zoals RTL Nieuws
heeft achterhaald. Het totale aantal ligt uiteraard veel groter, want ook Duitse, Britse en Amerikaanse
legereenheden zijn er actief.
Vergelijk dat eens met de 295 burgerdoden van de laatste Gaza oorlog. Echter, voor de geallieerden
geen talloze VN onderzoeken of veroordelingen.
- Bij sommige journalisten voelen wij een neiging om Israel als net zo slecht
als nazi-Duitsland weer te geven.
Dat is baarlijke nonsens. Volgens de
definitie van de Europese Unie valt dit dan ook onder antisemitisme.
Punten 8, 9 en 10 spelen niet of nauwelijks in de Verenigde Staten, je ziet dan
ook dat de media daar heel anders berichten.
N.B. De basis van deze analyse komt uit een artikel geschreven op verzoek van ZAPP,
blad van de Hogeschool voor de Journalistiek in Tilburg.
