Tien tips tegen antisemitisme
Tien tips tegen antisemitisme
Activisten die vanuit Nederland kritiek willen leveren op de Israelische staat,
moeten goed oppassen om niet in antisemitische redeneringen te vervallen.
Daarom hier 10 tips om antisemitisme buiten de deur te houden in
discussies, artikelen, pamfletten en demonstraties.
De Hamas, Jihad en Hezbollah zijn geen bevrijdingsorganisaties, maar religieuze
fascisten.
Net als bij het christendom, is het antisemitisme bij de islam van oudsher
een centraal element. Moslimfundamentalisten roepen dat alle joden dood
moeten en zijn dus extreem antisemitisch. Wie uit anti-imperialistische of andere
opportunistische redenen weigert glashelder afstand te nemen van deze
fascisten en hun misdadige methoden, legitimeert antisemitisme.
Wie de aanslagen op willekeurige Israelische burgers verzwijgt of die op
de een of andere manier begrijpelijk acht of vergoelijkt, onderschrijft de
antisemitische redenering erachter dat Israelische joden altijd schuldig zijn - of
ze het nu eens zijn met hun regering of niet -, gewoon omdat ze joden zijn.
Anti-zionisten doen het ten onrechte voorkomen alsof het joodse nationalisme,
het zionisme, per definitie extreem-rechts is. Maar het zionisme kent in
werkelijkheid vele stromingen, ook progressieve. Het anti-zionisme neemt
overigens uitsluitend stelling tegen het joodse nationalisme. Het Palestijnse of
Arabische nationalisme wordt zelfs omarmd.
Maar alle vormen van nationalisme hebben dezelfde reactionaire functies.
Allemaal produceren ze mythen om de eenheid van "volkeren" te benadrukken
en de onderdrukking te verdoezelen van arbeiders, vrouwen en mensen die niet
in het nationalistische ideaalplaatje passen. Via nationalisme spannen elites de
bevolking voor hun karretje in de machtsstrijd met andere elites. Daarin verschilt
het joodse nationalisme niet wezenlijk van het Arabische, of van het
Nederlandse nationalisme. Het is belangrijk om juist het nationalisme in eigen
land te bestrijden, en zo niet het risico te lopen de eigen elite een dienst te
bewijzen door het bestrijden van het nationalisme van andere landen.
Het is daarbij ook nog eens antisemitisch om vanuit Europa juist het
joodse nationalisme tot hoofdprobleem te maken. De oplossing ligt in een
principieel anti-nationalisme, en steun voor gezamenlijke Israelisch-Palestijnse
initiatieven voor strijd van onderop van arbeiders, vrouwen en andere
onderdrukte groepen.
Israel is een van de vele staten wereldwijd waar de mensenrechten ernstig
geschonden worden.
Ook veel nationale bevrijdingsorganisaties als de PLO schenden de
mensenrechten, en blijven dat doen wanneer ze eenmaal over een eigen staat
beschikken. Door een aantal staten in het Midden-Oosten, zoals Syrie, Irak en
Iran, worden de mensenrechten op massale schaal geschonden.
De veel geringere omvang van de Israelische schendingen rechtvaardigen
in geen geval de titel van 's werelds grootste mensenrechtenschender. Wie
desondanks toch alle kritiek eenzijdig op Israel richt, die laadt de verdenking van
antisemitisme op zich.
Ook de term genocide is overdreven als het gaat om het Israelische
geweld. Jenin is niet vergelijkbaar met Ruanda of Joegoslavie. Daarbij staat
Israel niet de systematische uitroeiing van de tegenpartij voor.
Dat in tegenstelling tot de moslimfundamentalistische organisaties. Als
bijvoorbeeld de Hamas zijn zin zou krijgen, dan gaan alle joden de zee in of aan
het gas. Overigens zou de kritiek ook best wat meer gericht mogen worden
tegen mensenrechtenschendingen door de Nederlandse staat.
De shoah is tot op heden gelukkig een eenmalige gebeurtenis in de menselijke
geschiedenis.
In nazi-Duitsland werden 6 miljoen joden fabrieksmatig vernietigd. Elke
vergelijking met andere massamoorden doet af aan de verschrikkingen van deze
onvoorstelbare tegen joden gepleegde misdaad, en is zodoende dus antisemitisch.
Wanneer in Europa beweerd wordt dat de shoah net zoiets was als de
huidige Israelische bezettingspolitiek, dan rehabiliteert dat in feite de nazi's. Dat
creeert op den duur ruimte voor de hernieuwde opkomst van extreem-rechts.
En de suggestie dat de Israeliers geen haar beter zouden zijn dan de
nazi's, kan ook met terugwerkende kracht een rechtvaardiging opleveren van de
shoah. "Hitler is er een vergeten: Sharon", zo werd op 13 april 2002 in
Amsterdam geroepen.
Het is onzin om "de joden", "de Palestijnen" of "de Nederlanders" ergens
collectief verantwoordelijk voor te stellen.
Binnen elk "volk" bestaan altijd grote tegenstellingen. Zo moeten veel
joden in Israel en zeker in de diaspora niets hebben van het Israelische
staatsgeweld. Ze hebben er over het algemeen ook weinig invloed op. Wie
beweert dat men dan in Israel te weinig protesteert tegen het staatsgeweld, die
moet zich realiseren dat, net als in de rest van de wereld, links in Israel in crisis is.
Het is antisemitisch om juist weer van joden te eisen dat zij zich
collectief houden aan hogere politieke en morele maatstaven. Wie uiteindelijk
toch alle joden verantwoordelijk maakt voor het Israelische staatsgeweld, geeft
antisemieten een vrijbrief voor aanslagen op willekeurige joden en joodse doelen.
Door de geschiedenis heen zijn joden steeds afgeschilderd als gewetenloze
kinderverkrachters en babymoordenaars, als demonen die bronnen vergiftigen,
als gierige bankiers en speculanten, als onproduktieve handelaars, en als weke
intellectuelen.
Wanneer de solidariteitsbeweging met de Palestijnen dit soort typeringen
inzet bij kritiek op Israel zal het mobiliserend effect enorm zijn, juist vanwege
het overal diepgewortelde antisemitisme. Zo'n beweging heeft dan bij links
echter niets meer te zoeken.
Klassiek antisemitisch zijn ook de veel opduikende suggesties van een
pro-Israelische samenzwering van joden in de politiek, de cultuur, de economie
of de media. Of ze nu betrekking hebben op de Nederlandse of wereldwijde
context, zulke aantijgingen liggen in het verlengde van de antisemitische
"Protocollen van de wijzen van Zion". In deze begin 1900 verzonnen tekst werd
beweerd dat de joden zouden samenzweren om de wereldheerschappij te
verkrijgen. Een samenzwering die in cartoons werd voorgesteld als een octopus
die de wereld met zijn tentakels in een dodelijke omhelzing houdt.
Tegenwoordig is er vaak sprake van een "machtige joodse lobby", die
bijvoorbeeld de media zou beheersen en kritiek op Israel van het scherm en uit
de ether zou houden.
Sinds het nationalisme in Europa in zwang is gekomen en de mensheid prompt
in "volken" werd ingedeeld, worden "de joden" als het tegendeel van een
"volk" beschouwd.
Antisemitisme is zodoende een vast onderdeel van het nationalisme. "De
joden" belichamen in de nationalistische mythologie steevast het kwaadaardige
tegendeel van alle goede eigenschappen die het "eigen volk" zouden
kenmerken. Terwijl dat "eigen volk" geworteld zou zijn in de aarde van het
"eigen land", zouden de joden eeuwig rondzwerven en nergens thuis horen. Een
joodse staat zou volgens die redenering hoe dan ook "kunstmatig" zijn.
Het is daarom antisemitisch om te doen alsof de Palestijnen een echte
band met hun land hebben en de Israeliers per definitie niet. De Israelische staat
is even "natuurlijk" of "onnatuurlijk" als iedere andere staat.
Het is vanuit radicaal-linkse hoek logisch om het bestaansrecht van staten ter
discussie te stellen. Het ligt voor de hand om vooral de eigen staat te
bekritiseren.
Wie vanuit Europa juist de staat Israel als eerste zou willen opdoeken,
die is bevangen door antisemitisme. Israel is immers de staat waar de Europese
joden die de shoah overleefden een veilig heenkomen zochten. Nu het
antisemitisme wereldwijd weer toeneemt, beschouwen veel joden Israel des te
meer als de enige plek waar ze in het uiterste geval nog heen kunnen vluchten.
Door het ter discussie stellen van Israel kunnen de onveiligheidsgevoelens bij
joden nog toenemen. In plaats daarvan moet links hier in Europa de strijd
aangaan met het antisemitisme opdat de joden zich hier thuis en veilig kunnen
blijven voelen.
Antisemitisme is vanzelfsprekend volledig de verantwoordelijkheid van
antisemieten. Het antisemitische gedachtegoed is diep geworteld in zowel
Europa als de Arabische wereld. Aanvallen op joodse doelen komen al
eeuwenlang voor, ook in het Midden-Oosten.
Antisemitische opvattingen en aanvallen worden dus niet veroorzaakt
door het bestaan van Israel, of door de conflicten tussen Israel en de
Palestijnen. Israel is hooguit een nieuw alibi voor antisemieten. Israel
verantwoordelijk stellen voor antisemitische opvattingen is het van stal halen
van de oude antisemitische mythe dat het uiteindelijk altijd weer "de joden" zijn
die achter al het kwaad in de wereld zouden zitten.
En dat geldt ook voor het toeschrijven aan de Israelische geheime dienst
Mossad van aanslagen op joodse doelen in de Arabische wereld en Europa.
|
Terug naar uit de Nederlandse pers |
Terug naar de home page van Likoed Nederland |
|---|