Door Oene van der Wal, Elsevier, 21 augustus 2008.
Er is nauwelijks een volk dat zoveel ontwikkelingshulp per hoofd van de
bevolking krijgt als de Palestijnen. Veiligheid, infrastructuur, onderwijs,
gezondheidszorg, voedselvoorziening, bestuurlijke opbouw of begrotingssteun,
voor werkelijk alles schuiven vooral Europese landen de vier miljoen Palestijnen
bakken met geld toe.
Dat was al zo toen miljardair Yasser Arafat de Palestijnse leider was en is zo
gebleven nadat de radicale Hamas de verkiezingen in de Gazastrook won en
later met geweld de complete macht naar zich toe trok. Sindsdien gaat er zelfs
meer geld naar de Palestijnse gebieden.
Vrijgevige EU
Dit jaar is er weer extra reden gevonden om het chequeboek te trekken omdat
in het Amerikaanse Annapolis is afgesproken dat er voor het einde van dit jaar
zoiets als een levensvatbare Palestijnse staat op de Westelijke Jordaanoever
moet zijn. Afgelopen december bracht een donorconferentie in Parijs om dit
streven te ondersteunen zo'n 5 miljard euro op, bovenop de bestaande hulp.
Vooral de Europese Unie is als altijd erg vrijgevig en kondigde gisteren aan er
nog eens 40 miljoen euro bij te leggen.
Raar besluit. Het eindeloos geld pompen - Brussel maakt jaarlijks zeker 500
miljoen euro over - in de Palestijnse zaak leidt al jaren tot niets. Niet alleen zijn
vele miljarden verdampt door Palestijnse corruptie, onkunde en
gewelddadigheden, de Palestijnen zijn tot op heden niet in staat gebleken
zelfstandig de aspiraties van een werkende nationale staat waar te maken.
Puinhoop
Het mag kloppen dat Israël de economische ontwikkeling hier en daar opzettelijk
frustreert, maar dat verklaart nog niet waarom bijvoorbeeld de Gazastrook nu
zo'n puinhoop is, terwijl het onder de Israeliers floreerde. Dat ligt toch echt aan
de Palestijnen zelf.
Nederland (35 miljoen euro ontwikkelingshulp per jaar, los van de extra's) en
andere landen trekken onverminderd de portemonnee, of het nu om bilaterale
hulp gaat, of via de EU, VN of de Wereldbank. Ongetwijfeld met de beste bedoelingen.
Maar politiek plaatst het de EU in een curieuze positie ten opzichte
van het bevriende Israël en de Verenigde Staten, die evenzeer kapitalen hebben
verspild aan de Palestijnen, maar nog veel grotere bedragen aan Israël
overmaken. De Palestijnse gebieden zijn een bodemloze put. Hoeveel geld van
Europese belastingbetalers gaat daar nog ingestoken worden?
