Antwoorden op veel gestelde vragen

Helaas is definitieve vrede door onderhandelingen de afgelopen vijftien jaar niet mogelijk gebleken. Dat kan ook niet terwijl de leiding in handen is Hamas-terroristen voor wie de vernietiging van Israel en het doden van Joden het hoogste doel is, zie het Hamas Handvest. De door Fatah onder Arafat ingezette geweldsverheerlijking keert zich nu tegen hen, zie: Palestijnse geweldsverheerlijking basis van huidige crisis.
Zo zijn ook de geregeld opduikende verhaal dat Hamas over vrede zou willen praten fantasie, het gaat Hamas slechts om een wapenstilstand om daarna de Joden echt te kunnen vernietigen: Hamas Chief: Cease-fire a tactic.
Vanwege het Hamas Handvest is vrede onmogelijk: "Het opgeven van welk deel van Palestina dan ook betekent het opgeven van een deel van de religie .... Er is geen oplossing voor het Palestijnse probleem dan Jihad. Vredesvoorstellen en internationale conferenties zijn pure tijdverspilling, nutteloze exercities."

Vandaar dat Israel nu eenzijdig aanstuurt op pragmatische oplossingen in het conflict teneinde de eigen burgers zo veel mogelijk te beschermen:
* terugtrekking uit Gaza,
* bouw van het veiligheidshek met de Westbank.

Dat het slecht gaat met de Palestijnen is toch de schuld van Israel?

Volgens een studie van het Washington Institute for Near East Policy gaat de Palestijnse samenleving ten onder aan vier Arabische F'en: fawda (chaos), fitna (strijd), falatan (wetteloosheid) en fassad (corruptie). Dat heeft allemaal weinig met Israel te maken.
Daardoor heeft bijvoorbeeld de eenzijdige terugtrekking van Israel uit Gaza geen verbetering gebracht voor de bevolking daar. De Palestijnse regering richt haar hele beleid en geld op het afschieten van raketten (opzettelijk gericht op Israelische burgers, elke afgeschoten raket is daarmee een oorlogsmisdaad) het binnensmokkelen van wapens en het aanleggen van bunkers. Vrede wordt niet nagestreefd, integendeel, er is alleen aandacht voor het voorbereiden van de volgende oorlog.
Voorbeeld 1: zelfs humanitaire hulp wordt misbruikt voor het binnensmokkelen van wapens (zie: Woede over misbruik EU-hulp door Palestijnen.)
Voorbeeld 2: zelfs de met internationale hulp verkregen rioolbuizen worden omgebouwd tot Kassam-raketten. Dat de eigen bevolking daardoor verdrinkt in de drek is volstrekt ondergeschikt (riool-overstroming maart 2007: vijf doden, waaronder twee baby's).
Het is triest dat de eenzijdige terugtrekking van Israel uit Gaza juist tot meer geweld heeft geleid, zowel tegen Israeli's als tussen Palestijnen onderling.

Waarom is vrede toch zo moeilijk te bereiken?

De belangrijkste is dat de Arabieren geen Joodse staat willen accepteren, vooral om ideologische redenen (Moslim-fundamentalisme en nazisme/antisemitisme), zie bijvoorbeeld:
* Hamas Handvest
* De mythe van het Joodse kannibalisme.
* Tekenfilm prijst zelfmoordenaars,
* Dodelijke protocollen,
* Premier Mahathir: Joden regeren de wereld,
* Alle Joden zijn apen en varkens, Hitler onschuldig,
* Onze strijd is pas geëindigd wanneer de zionistische entiteit is vernietigd (citaat Hezbollah programma),
* De nazi wortels van Arafat.
Zie voor meer informatie ons zeer uitgebreide dossier over Palestijns en Arabisch extremisme, gebaseerd op (Engelstalige) vertalingen uit de Arabische media.

Daarnaast speelt een rol dat de dictatoriale Arabische regimes belang hebben bij een buitenlandse vijand, om de aandacht van binnenlandse problemen af te leiden, denk bijvoorbeeld aan: President Iran: Israël moet van de kaart geveegd.

Er zijn in de geschiedenis veel momenten geweest (zie ook: Geschiedenis van Israël) dat de Israeli's de Palestijnen op de Westbank en Gaza hebben aangeboden in vrede te leven in een eigen staat, de belangrijkste waren:
* 1947 Joodse acceptatie van het verdeelplan Verenigde Naties,
* 1967 dringend verzoek aan Jordanië om niet aan te vallen,
* 2000 aanbod Barak om in ruil voor vrede een Palestijnse staat te creëren, met de Westbank, Gaza en Oost-Jeruzalem.
Het is altijd geweigerd. Het waren de Arabieren die steeds voor oorlog kozen, in plaats van voor vrede. Als de Palestijnen het hadden gewild was er dus allang vrede geweest.
Zo begonnen de zelfmoordaanslagen niet ondanks de Oslo-vredesakkoorden maar waren juist het directe gevolg ervan. Moslim-fundamentalisten vonden het idee van vrede met een Joodse staat afzichtelijk en starten dus met de aanslagen op bussen, restaurants, disco's enz.

De Arabieren praten de terreur goed door te beweren dat het een reactie is op de Israëlische anti-terreur maatregelen! Pure schoolpleinlogica: "Het begon toen hij terugsloeg."

Maar uit peilingen blijkt dat ook niet-radicale Palestijnen geen eigen staat willen als ze daarvoor concessies aan Israel moeten doen, zozeer leven Palestijnen nu in het verleden, zie bijvoorbeeld:
Palestijnen willen geen eigen staat en
Getting past normalization.

Was die bouw van het veiligheidshek echt nodig?

Helaas wel, aangezien het Palestijnse regime - ondanks de verplichtingen daartoe uit de gesloten akkoorden - niet wil optreden tegen terreur en deze zelfs aanwakkert.
Een veiligheidshek is dan het enige wat veiligheid kan bieden. Sinds de Gazastrook en Libanon zo een hek hebben is de terreur van daaruit vrijwel gestopt (nog nooit is van daaruit een zelfmoordterrorist Israel binnen gedrongen). Het is logisch dat de Westbank dan ook zo een hek krijgt.
Er wordt nu gedaan of Israel de enige is dat dit soort hekken heeft. Marokko heeft er al twintig jaar een, van 2.500 kilometer, tegen strijders van de Westelijke Sahara. India bouwt er een tegen terroristen uit Pakistan. Cyprus wordt in tweeën gedeeld door een hek. De Verenigde Staten en Spanje hebben hekken tegen illegale immigranten. Zo zijn er tientallen hekken in de wereld, over die andere hoor je echter niemand. Wel zijn de vele 'deskundigen' die destijds riepen dat het hek toch niet zou werken erg stil geworden.

Wat wij triest vinden is dat de Europese media het alleen maar over de negatieve effecten voor de Palestijnen hebben. Die moeten inderdaad nu soms een omweg nemen voor hun reis, via een toegangspoort. De veel grotere positieve effecten voor Israeli's worden genegeerd. Het aantal doden door aanslagen is sterk afgenomen. In Israel komt weer een normaal maatschappelijk leven op gang. Mensen durven weer de straat op te gaan, naar cafés, restaurants en supermarkten te gaan, met de bus te reizen. Ze staan geen doodsangsten meer uit als geliefden de bus nemen. De Amerikaanse pers meldt het wel, zie bijvoorbeeld: Controversial fence proves its worth.
Dit heeft ook positieve effecten voor de Palestijnen. Er vallen minder doden door Israëlische tegenacties. En bijvoorbeeld het toerisme en de economie komen weer op gang. Door de nauwe verwevenheid profiteren de Palestijnen daar ook van.
Lees meer over ons standpunt in onze opinie-artikelen:
Uitspraak Hof brengt vrede niet dichterbij,
In De Telegraaf: Veiligheidshek is humanitaire noodzaak,
In de Haagsche Courant: Veiligheidshek is logisch gevolg van terreur
In de Elsevier: Palestijns gebieden hebben geen internationaal erkende grenzen.

Oorlogsmisdaad: rakketten afvuren uit dichtbevolkt gebied, daarmee burgers in de waagschaal stellen.

Gaza stad, 6 januari 2009.

Is het geweld nodig tegen Gaza en Libanon?

De voortdurende oorlogshandelingen vanuit Gaza (zoals de dagelijkse raketbeschietingen, tegen het Israël van binnen de grenzen van 1967) en uit Libanon toont zonneklaar aan dat het Arabische geweld niets met 'bezetting' te maken heeft. Dit eindeloos herhaalde 'politiek correcte' argument is daarmee definitief ontmaskerd als leugenpropaganda. Zoals het Handvest en het Hezbollah programma letterlijk aangeven is het geweld gebaseerd op de onwil om een Joodse Staat te accepteren en op onvervalst antisemitisme. Beide organisaties streven hartstochtelijk en openlijk naar de vernietiging van Israël.
Israëlische concessies hebben dus geen zin en blijken nu ook averechts te werken. De eenzijdige terugtrekkingen van Israel worden niet gebruikt om eindelijk vrede te krijgen en aan de opbouw van de eigen samenleving te beginnen, maar om wapens en raketten aan te voeren.
Er bestaat geen enkele mogelijke redelijke rechtvaardiging meer voor de aanvallen vanuit Libanon en Gaza. Daarom heeft Israël bij de terugtrekkingen gewaarschuwd dat als het toch nog daarvandaan zou worden aangevallen, het keihard terug zou slaan. Uiteindelijk heeft het daarmee nog jaren gewacht, maar op een gegeven moment is de limiet bereikt. De terreurgroepen - die nota bene deel uitmaken van de Palestijnse en Libanese regeringen - waren daarvoor gewaarschuwd en zijn volledig verantwoordelijk.
Zij kunnen het geweld ook per direct laten stoppen. Iedereen weet dat Israel dan ook gelijk het geweld zal stoppen.

Wij betreuren de afschuwelijke Arabische oorlogsmisdaden en de weinige aandacht die die krijgen. Dit betreft ten eerste het opzettelijk beschieten van de Israëlische burgerbevolking met fragmentatiebommen, gericht op het maken van zo veel mogelijk slachtoffers (zie foto hieronder). Ten tweede het zich schuil houden van Arabische strijders tussen de eigen burgerbevolking. Denk aan het hoofdkwartier van Hezbollah in een drukke woonwijk van Beiroet. (De bewoners van die wijk waren trouwens tijdig gewaarschuwd om te vertrekken). Ook worden raketlanceerinstallaties tussen woonhuizen geplaatst. Dit is de oorlogsmisdaad van het misbruiken maken van 'menselijke schilden'. Het is een belangrijke oorzaak van het grote aantal burgerslachtoffers. Volgens internationaal recht draagt de partij die zich achter burgers verschuilt de verantwoordelijkheid voor de slachtoffers die dan vallen.
Voor meer over de juridische achtergronden zie: Law professor: Hamas is a war crimes case study, Israel is within its rights en Israel's counter terrorist campaign.

Het bombarderen van infrastructuur (bruggen, electriciteitscentrales enz.) om toekomstige agressie van een misdadig regime te bemoeilijken, af te schrikken en hopelijk ten val te brengen is helaas nodig. Daarbij vallen betreurenswaardig maar onvermijdelijk vele honderden burgerslachtoffers. Europa weet dat maar al te goed, want Eurapa deed het identiek tegen Klein-Joegoslavië in 1999 (voorbeeld: meer dan 100 burgers gedood op 13 mei 1999 in het dorpje Koriso). Frankrijk wat nu zo verontwaardigd is vloog zelf veel van de bombardementsvluchten.

Oorlogsmisdaad: zo veel mogelijk doden en gewonden onder burgers willen maken.

Effect van Hezbollah fragmentatiebom op flatgebouw (Haifa, 17 juli 2006).

Wil Israel wel vrede?

Jazeker, dat was ook de bedoeling van de Oslo-akkoorden in 1993 met het principe 'land voor vrede'. Israel heeft daarop inderdaad het grootste deel van de West Bank en Gaza aan de Palestijnse autoriteit overgedragen, zodanig dat 97% van de Palestijnen in autonoom gebied kwam te leven.

Echter, van de tegenprestatie 'vrede' is niets terecht gekomen. Integendeel, de terreur verveelvoudigde. Dat kwam omdat Arafat zijn bepalingen uit de Oslo-akkoorden niet na kwam. De belangrijkste zijn: ontwapening en ontmanteling van terroristische organisaties en stoppen met de ophitsing tegen Joden in de Palestijnse media en op scholen. Voor dat laatste zie: Hoe Arafat een hele generatie opvoedde tot moord.
Arafat kon helaas de omslag van terrorist naar staatsman niet maken. Hij had een externe vijand nodig om zijn corrupte en van vriendjespolitiek doordrenkte regime staande te houden.
En ook voor de nabije toekomst ziet het er niet best uit. De huidige Palestijnse leiding is volgens het Hamas handvest voorstander van de vernietiging van de Joodse staat en de Joden, om een Islamitische staat op het grondgebied te kunnen vestigen.
Zoals premier Olmert het zei: De Palestijnen zullen moeten kiezen, voor Hamas (terreur) of voor vrede met Israel, allebei kan niet.

Maar Likoed wil toch om religieuze redenen geen centimeter gebied afstaan?

Dat is onzin. De religieuzen hebben eigen partijen. Likoed is een seculiere, niet-religieuze partij.
De Likoed heeft zich herhaaldelijk bereid getoond gebied af te staan, toenmalig Likoed-premier Netanjahoe bijvoorbeeld heeft het Hebron-akkoord gesloten, waarbij onder andere Hebron grotendeels werd overgedragen.
Het was toenmalig Likoed-premier Begin die de vrede met Egypte heeft getekend, waarbij de Sinai werd afgestaan.
Tot slot heeft Sharon tot de eenzijdige terugtrekking uit Gaza besloten.

De Palestijnse leiding keurt het geweld tegen Israëlische burgers toch af?

Dat was Arafat's gewoonte, tenminste in de Westerse media. Op de eigen Arabische televisie en radio en in de kranten staat heel wat anders, zie de vele vermeldingen op onze site. De Hamas regering staat volledig achter het geweld, zie bijvoorbeeld: Hamas-regering juicht aanslag toe.
Bovendien blijken er geen Israëlische burgers meer te bestaan, want volgens de Palestijnen "kan elke Israeli in dienst worden opgeroepen en is dus feitelijk een soldaat".

De Hamas regering en president Abbas ondersteunen juist terroristen, zie bijvoorbeeld:
* Israël doet inval in kantoor inlichtingendienst.
* Terrorist in Palestijnse politietop.
* Hamas weigert geweld op te geven,
* Abbas belooft Palestijnse strijders te beschermen. (Heel veel meer voorbeelden in het Engelstalige gedeelte, zie: Palestinian and Arab extremism.

De internationale gemeenschap had nooit mogen toestaan dat een racistische terreurbeweging aan de verkiezingen zou deelnemen (om deze nog te winnen ook). Bij alle andere verkiezingen waar ook ter wereld worden racisten en terroristen van deelname uitgesloten. Helaas had een dergelijke oproep van de Nederlandse Tweede Kamer geen resultaat: EU-verzet tegen stembusdeelname Hamas nodig.

Wat soort van Palestijnse maatschappij is hierdoor ontstaan?

Eén die de wereld nog niet eerder heeft meegemaakt, waar doden en gedood worden het belangrijkste doel geworden is. Zie bijvoorbeeld:
* Rayyan trained his kids to die (Rayyan trainde zijn kinderen in doodgaan).
* Hamas: "death is our industry, children excel at this" (de dood is onze bezigheid, kinderen zijn er uitstekend in).
* Kinderen trots op zelfmoordmama.
* Nederlandse regering kapittelt Palestijnen over antisemitische tv-uitzendingen,
* Palestijnse religieuze leiders roepen op de Palestijnse TV op tot het uitmoorden van de Joden,
* Opeens wilde Hisam niet meer dood,
* Pedagogie van haat.

Maar de Palestijnse leiding heeft toch akkoorden getekend om de terreur te bestrijden?

Inderdaad, er zijn vanaf de Oslo-akkoorden veel beloften daartoe gedaan, om Israëlische concessies los te krijgen. Israel heeft de Oslo-akkoorden ondertekend volgens het principe 'land voor vrede'. Israel heeft daarnaar gehandeld door veel gebied over te dragen. Arafat zou in ruil daarvoor terrorisme bestrijden en stoppen met de haatcampagnes.
Van deze verplichtingen is weinig terecht gekomen: de Palestijnse leiding heeft niets tegen het terrorisme want dat houdt de Palestijnse zaak in de internationale aandacht en in de Palestijnse media en schoolboeken gaat de haatcampagne verhevigd door.

De Palestijnen hebben Israel gewoon bedrogen. Vele Amerikaanse media zijn daar heel duidelijk in, zie bijvoorbeeld A failed peace process van US News.
In Nederland druppelt het soms door in de pers: Premier Haniyeh: Hamas-regering zal Israël nooit erkennen.

Helaas is het zelfs zo dat elke bereidheid van Israel om te onderhandelen door de Arabieren als zwakte wordt uitgelegd en daarmee een stimulans voor nieuwe terreur. De zelfmoordaanslagen begonnen kort nadat premier Rabin de Oslo-akkoorden ondertekende (daarvoor bestond het verschijnsel nog niet). De tweede intifada begon kort nadat premier Barak de Palestijnen een eigen staat aanbood.

Maar de Palestijnen vechten toch terecht tegen een bezetting?

Nee, zie hierboven, Israel heeft in de zomer van 2000 de voorstellen van toenmalig president Clinton aanvaardt om bijna de gehele Westbank (met compensatie elders), Gaza en de helft van Jeruzalem over te dragen aan de Palestijnse Autoriteit. Dus precies waarvoor ze zeggen nog voor te vechten (zie bijvoorbeeld een artikel uit de Volkskrant: Palestijnen hadden allang een eigen staat kunnen hebben).
De Palestijnen onder Arafat hebben dit voorstel dat het sluitstuk zou zijn van de Oslo-akkoorden verworpen.
Dit ook tot woede van toenmalig president Clinton, die ook niet begrijpt waarom Arafat het voorstel niet accepteerde: Arafats nee: historische fout.
Overigens is Arafat in de Oslo-akkoorden overeen gekomen dat alle meningsverschillen middels rechtstreekse onderhandelingen opgelost zou worden. Het geweld is dus strijdig met het allereerste basisbeginsel van Oslo.
Ook het inroepen van internationale waarnemers of arbitrage is daar dus strijdig mee.

Maar de Palestijnen leven toch onder een bezetting?

Israel houdt nog toezicht op de veiligheidssituatie in het gebied. Maar er is na de Oslo-akkoorden al zoveel land overgedragen dat ongeveer 97% van de Arabieren op de Westbank onder Palestijns bestuur leven. "De bezetting is de oorzaak van het geweld" is volkomen fantasie. Integendeel, juist toen het Israëlische leger zich terugtrok in het kader van de Oslo-akkoorden verviervoudigde de terreur.

Maar is Oost-Jeruzalem dan niet bezet?

Het waren de Joden die in de achttiende eeuw begonnen om het ingeslapen provinciestadje Jeruzalem weer tot bloei te brengen. Zij maken sinds 1850 de meerderheid van de bevolking uit en bouwden ook als eersten wijken buiten de muren van de oude stad (1860). Ook in het Oostelijk gedeelte vormden zij de meerderheid.
In 1948 werden de Joden door de Jordaniers uit Oost-Jeruzalem verdreven, werden de daar aanwezige 56 (!) synagogen vernield en werden de Joodse begraafplaatsen geschonden. Joden werd de toegang ontzegd tot hun heiligste plek, de Klaagmuur. Deze internationaal niet-erkende Jordaanse overheersing van 1948-1967 is trouwens de enige periode van de afgelopen vijf eeuwen dat (een gedeelte van) Jeruzalem in Arabische handen was.
Na de aanval van Jordanie op Israel in 1967 werd Oost-Jeruzalem door Israel ingenomen en konden de Joodse inwoners van Oost-Jeruzalem terugkeren naar hun wijken.
Door te spreken over 'bezet' Oost-Jeruzalem lijkt men alsnog de etnische en culturele zuiveringen van 1948 goed te keuren.

De historische claim van de Arabieren is trouwens om nog meer redenen niet zo sterk. Er woonden eerst nauwelijks mensen in het gebied dat na 1917 Palestina zou gaan heten. Mark Twain schreef over zijn bezoek in 1867: "Er is hier een desolaatheid dat door geen voorstellingsvermogen leven of actie in geblazen kan worden. We bereikten Tabor veilig, we zagen geen mens tijdens de hele reis." En de Britse consul schreef in 1857: “Het land heeft vrijwel geen inwoners, de grootste behoefte is aan bevloking." Volgens de Turkse volkstelling van 1882 woonden er toen 141.000 moslims. De Joodse immigratie heeft - door de daardoor ontstane opbloei van het land - een hele grote Arabische immigratie uitgelokt.
Het past in de hele mythe van een Palestijns volk. Er is slechts één Arabisch volk, met één taal, met één cultuur en in overgrote mate één godsdienst. De verschillende Arabische landen zoals Libanon, Syrië, Jordanië, Irak enz. zijn scheppingen van de koloniale machten.
Overigens is de verhouding Arabisch land versus Joods land in de wereld 640 : 1.

Maar de nederzettingen en de uitbreidingen ervan zijn toch illegaal?

Zoiets staat zeker niet in de Oslo-akkoorden (zie de originele teksten op deze site), hoewel dat vaak in de Arabische propaganda beweerd wordt.
(Wij vinden het trouwens een afschuwelijk racisme, dat Joden niet in land zouden mogen wonen dat Arabieren van hun vinden. Het omgekeerde - een miljoen Arabieren in Israel - vindt men wel normaal.)
Ook haalt men wel de vierde Geneefse conventie aan, die het deporteren van eigen bevolking naar gebied van een ander land verbiedt.
Ten eerste is er geen sprake van deporteren, de bewoners zijn daar vrijwillig naartoe gegaan.
Ten tweede is het geen gebied van een ander land. De status van het gebied is onbepaald gebleven omdat de Arabieren het verdelingsvoorstel van de Verenigde Naties uit 1947 met geweld hebben afgewezen. Het moet dus nog altijd verdeeld worden, volgens de Oslo-akkoorden in onderling overleg tussen Israel en de Palestijnen.
De basis vormt de beroemde resolutie 242 van de Verenigde Naties uit 1967, die stelt dat Israel zich terug moet trekken uit "bezette gebieden" (nadrukkelijk niet: "al het bezette gebied") en in ruil daarvoor recht heeft op vrede binnen veilige en door alle oorlogsvoerende landen erkende grenzen.

Ook de Verenigde Staten hebben erkend dat terugkker naar de bestandslijnen van 1949 niet realistisch is, zie: de reactie van president Bush op de terugtrekking van Israel uit Gaza.

Eerder (in het geval van de Westerse Sahara) heeft het Internationaal Gerechtshof de historische banden van een volk doorslaggevend verklaard om grondgebied toe te wijzen. Uiteraard claimen zowel Arabieren als Joden die historische banden op de Westbank. De Joodse claim is volgens ons sterk:
- Onafgebroken Joodse aanwezigheid van 3.200 jaar (Arabieren 1.300 jaar),
- Meer dan 800 jaar Joodse soevereiniteit (Arabieren recent ongeveer 10 jaar autonomie, eerder 400 jaar als een onderdeel van het Arabische rijk, 1000 jaar geleden),
- De Joden die er oorspronkelijk woonden zijn verdreven met de etnische zuiveringen van 1948-1949,
- De juiste geografische naam is Judea, waar de Joden hun naam aan ontlenen (om politieke redenen wordt die naam tegenwoordig niet meer gebruikt),
- Twee andere wereldgodsdiensten (christendom en islam) erkennen in hun heilige boeken de Joodse bijbelse claim op het land.

Het is merkwaardig dat er mensen zijn die het recht op zelfbeschikking en een eigen staat voor Joden afwijzen. Dit terwijl de Joden het oudste nog bestaande volk ter wereld vormen, met een geheel eigen taal, cultuur, godsdienst en geschiedenis. Dat kan niemand na zeggen.

Maar zal de terreur dan niet ophouden als Israel zich volledig terugtrekt uit de Westbank?

Nee. Ten eerste dateert de terreur al van ver voor 1967 toen de Westbank en Gaza nog bezet waren door Jordanië en Egypte. Toen al richtte de terreur zich niet tegen de Jordaanse bezetting maar tegen Israëlische burgers in Israel. Zo kwamen in de jaren vijftig twee maal zoveel Israëli's door terreur om het leven als bijvoorbeeld in de jaren tachtig. Zie: What came first, terrorism or 'occupation'.
Dit bewijst dus dat de terreur niet tegen de 'onderdrukking' is gericht maar puur tegen Joden. De PLO en Fatah werden ook al voor 1967 met dat doel opgericht, toen er nog geen 'nederzetting' bestond. En ook na de terugtrekking uit Gaza gaat de terreur daarvandaan 'gewoon' door, zelfs steeds heviger, zie onderstaande grafiek.

Ten tweede zal een Israëlische terugtrekking zonder Palestijnse veiligheidsgaranties betekenen dat de Palestijnse Autoriteit nieuwe terroristen het gebied zal binnensmokkelen. Er zijn signalen dat dit nu al gebeurt. Het gaat dan bijvoorbeeld om Al Qaida en Hezbollah uit Libanon en Iran.

Ten derde gaan de doelen van de terroristen, zoals de Islamitische Jihad en Hamas, veel verder. Hun doel is alle Joden in het Midden-Oosten te onderwerpen of te doden:
- "De moslims zullen zo moeten vechten en doden dat de tijd zal komen dat de bomen en stenen zullen roepen: er verschuilt zich een Jood achter mij, kom hem doden." (citaat uit het Hamas handvest .)
- "Gewapende strijd is het doel, deze zal pas ophouden als Israël is vernietigd." (citaat uit de Fatah Constitutie .)
- "Israel is de gehate vijand, het moet bevochten worden totdat zij die wij haten hebben gekregen wat ze verdienen. Onze strijd is pas geëindigd als Israel is weggevaagd." (citaat uit het Hezbollah programma .)

Ook uit opiniepeilingen blijkt 87,5% van de Palestijnen 'heel Palestina' (hiermee wordt ook Israel binnen de grenzen van 1967 bedoeld) wil bevrijden. Een meerderheid van de Palestijnen zou terreur blijven ondersteunen, zelfs als er wel een eigen staat zou zijn.
De zelfmoordaanslagen zijn zelfs pas begonnen begin jaren negentig, nadat Israel het vredesproces startte.

Terreuraanslag op een bus bij Eilat, 17 maart 1954.

Ook toen er nog geen nederzettingen waren ....

Kan het Palestijnse regime de terroristen wel stoppen?

De Palestijnse Autoriteit heeft het grootste aantal veiligheidsdiensten en relatief de grootste politiemacht ter wereld (circa 10% van de volwassen mannelijke bevolking). Het is een politiestaat die zijn weerga niet kent. Er kan dus weinig gebeuren zonder dat het regime ervan op de hoogte is. Er zijn ook genoeg signalen dat de Palestijnse leiding zelf een centrale rol speelt bij het terrorisme. Van Hamas is dat genoegzaam bekend. Maar denk ook aan de mortieraanvallen op de Israëlische burgerbevolking door Arafat's eigen Fatah-beweging. De meeste terreuraanslagen kwamen van zijn eigen organisaties als Fatah en Tanziem.
Na de actie in zijn hoofdkwartier in Ramallah beschikt Israel ook over uitgebreide schriftelijke bewijzen over Arafat's persoonlijke betrokkenheid bij terreur. ( Proof of the involvement of Arafat in terrorism, corruption and crime)
Hij gebruikte het geweld dus bewust voor zijn politieke doeleinden; in zijn visie werkten aanslagen in zijn voordeel. Na de Israëlische tegenactie kon hij weer roepen dat het de Palestijnen waren die werden aangevallen.
De media staan ook volledig onder controle van het regime. Dat is dus rechtstreeks verantwoordelijk voor de haatcampagne die plaatsvindt en het klimaat van geweld dat daar uit voortvloeit.
Onbedoeld heeft Arafat zo het klimaat geschapen waarvan Hamas profiteert.

Is het toch niet beter als Israel geen tegenacties meer onderneemt?

Israel heeft - net als elke andere staat - het recht, nee, zelfs de plicht om haar burgers te verdedigen. Israel kan niet willoos toezien hoe zijn burgers worden afgeslacht.
Wij verbazen ons erover hoe wij hier in Nederland wel horen zeggen na een mortierbeschieting dat Israel maar voor niet moet reageren, want er zijn alleen maar gewonden gevallen. Stel dat hier zo iets zou gebeuren en de Nederlandse regering zou zeggen dat ze wel zullen wachten tot er doden vallen met reageren.
Hoewel dat wel vaak gesuggereerd wordt in de berichtgeving onderneemt Israel trouwens nooit gewelddadige acties die niet tegen terroristen of terroristische infrastructuur gericht zijn.

Wanneer de terreur zou stoppen zijn ook de tegenacties meteen afgelopen. Israel heeft geen enkel belang bij geweld. Het zal dus van de Palestijnen moeten komen. Zij hebben deze intifada uitgeroepen en zij houden hem in stand met hun oproepen tot 'Jihad' (heilige oorlog).
"Als de Arabieren de wapens neerleggen, is het vrede. Als de Joden de wapens neerleggen, is er geen Israel meer."

Tegenacties zijn toch ook terreur?

Nee, Israëlische acties richten zich alleen op terroristen. Volgens het oorlogsrecht mogen (leiders van) gewapende bendes aangevallen worden, ook als zij niet in uniform zijn. De Verenigde Staten hebben bijvoorbeeld ook de hoofdkwartieren van Ghadaffi en Osama Bin Laden gebombardeerd.
Israel wordt trouwens hiertoe gedwongen omdat de Palestijnen zich niet aan de Oslo-akkoorden houden, die voorschrijven dat zij terroristen moeten arresteren en uitleveren aan Israel. Dan zouden zij een proces krijgen.
En er is toch een groot verschil tussen het proberen te doden van mensen die op geweld uit zijn (dus zelfverdediging om mensenlevens te redden) en het met voorbedachte rade doden van zoveel mogelijk willekeurige burgers - liefst kinderen.

Is het Israëlische geweld niet buitensporig, er zijn toch veel meer Palestijnse doden?

Het aantal burgerslachtoffers dat door de andere partij gedood is ontloopt elkaar niet zo veel, te weten 1099 Palestijnen en 764 Israeli's. De andere slachtoffers zijn bewapenden (1542 Palestijnen en 215 Israeli's). Daarnaast worden an Palestijnse zijde in de statistieken alle (zelfmoord-)terroristen ook meegeteld, dus mensen die voor het geweld gekozen hebben. Zelfs terroristen die door hun eigen te vroeg ontplofte bommen gedood werden. Dan bevatten de statistieken ook nog de slachtoffers die door geweld van eigen zijde gedood zijn, dat zijn er aan Palestijnse zijde erg veel (406 Palestijnen, tegen 22 Israeli's). Aan Palestijnse zijde bevat dat met name alle mensen die gedood zijn vanwege vermeende samenwerking met Israel (dus die tegen terrorisme en voor vreedzaam samenleven zijn). In 2005 is het aantal slachtoffers aan Palestijnse kant door onderling geweld zelfs al groter dan dat door Israëlisch geweld.

Het verschil blijkt duidelijk uit het soort slachtoffers: bij de Palestijnen vooral mannen (slechts 140 vrouwen, dat is 4%, bij de Israëli's ruim het dubbele aantal vrouwen, 306 oftewel 30%). Voor ouderen boven 45 zijn de cijfers: 255 Israeli's tegen 89 Palestijnen. (Alle cijfers per 1 januari 2005.)
Overigens doet Israel zijn uiterste best om met nieuwe methodes en procedures bij gerichte acties tegen terroristen het aantal bugerslachtoffers te beperken. Vielen bij zulke acties in 2003 nog evenveel burgersslachtoffers als er terroristen gedood werden, in 2006 was dit nog maar 1 op 10 en in 2007 zelfs minder dan 1 op 30.

Over de slachtoffers heerst trouwens een vertekend beeld, omdat elke Israëlische tegenactie het nieuws haalt, terwijl van de minimaal honderd Arabische aanslagen per week er meestal slechts enkele door de Europese media gemeld worden. In november 2002 werd het trieste record van 15.000 gewapende aanslagen behaald sinds de start van de Intifada in september 2000. Gewapende aanslagen, dus dit betrof beschietingen, handgranaten, bomaanslagen, mortierbeschietingen, anti-tank granaten, handgranaten en steekpartijen. Dit komt neer op een gemiddelde van elk uur een aanslag.
De Nederlandse media berichten altijd wel over de zelfmoordaanslagen, echter die hebben minder dan de helft van de Israëlische slachtoffers gemaakt. Er zijn ook honderden Israeli's door schietpartijen vermoord en tientallen gelyncht.

Maakt Israel toch niet al te makkelijk burgerslachtoffers bij de Palestijnen?

Die indruk wordt gewekt door de Palestijnen. Zij proberen elk incident waarbij burgers zijn betrokken zo veel mogelijk op te blazen om propaganda redenen. Aangezien Israel alleen de waarheid wil vertellen wordt elk incident eerst grondig onderzocht op de ware toedracht. Daardoor is Israel altijd later in de berichtgeving. Vaak hebben de internationale media de Palestijnse leugens dan al verspreid. Achteraf blijken dan de slachtoffers toch geen burgers te zijn geweest, zijn ze niet door Israëlisch geweld omgekomen of is het aantal veel lager dan de Palestijnen beweerden.
Het bekendste voorbeeld is de zogenaamde massamoord op minstens 500 burgers in Jenin, dat alle Palestijnse leiders op alle zenders bij hoog en bij laag beweerden. (Er bleken uiteindelijk 7 burgerslachtoffers gevallen te zijn.) Zie hieronder meer daarover.

Maar er zijn voorbeelden te over: het Palestijnse jongentje dat schuilend achter zijn vader is neergeschoten (blijkt Palestijns vuur geweest te zijn), een groep burgers die zogenaamd vreedzaam voor de moskee stonden (was een vuurgevecht met bewapende terroristen) enz. enz.
Een aantal voorbeelden van weerlegde onzinnige Palestijnse propaganda die de Nederlandse media haalden (meestal gebeurd dat helaas niet):
* Doodgestoken jongen waarschijnlijk slachtoffer familievete.
* Grootste aantal pelgrims naar Bethlehem in jaren,
* Slechte gezondheid Arafat is gerucht Israel.

Bovendien is er een vertekening die optreedt doordat een democratie het moet opnemen tegen een dictatuur. In een democratie wordt elk incident grondig onderzocht of er toch geen fouten zijn gemaakt, wordt alles gedebatteerd en is er kritiek op het eigen functioneren. Dit debat wordt weergegeven in de internationale media. Palestijnse kritische geluiden daarentegen worden onderdrukt door censuur en het Palestijnse schrikbewind (circa 10% van de volwassen mannelijke bevolking werkt bij de politie of de geheime dienst, een ongehoord percentage).

Palestijnen vuren raketten af vanuit dichtbevolkt gebied (Gaza, februari 2008).

Bewust uitlokken van Palestijnse burger slachtoffers .....

Is het geweld wel nodig?

Het gaat om helaas noodzakelijke zelfverdediging; op de dag dat de Palestijnen stoppen met aanslagen, stoppen ook de Israëlische tegenacties. De verantwoordelijkheid ligt bij de Palestijnse regimes, die het geweld nodig hebben om hun eigen dictatoriale regime in stand te houden.
Tien jaar na ondertekening van de Oslo-akkoorden hebben die regimes ondanks eindeloze beloftes nog niets gedaan aan de bestrijding van het terrorisme, zijn bijdrage daarin aan de vrede. Integendeel, 80% van de aanslagen wordt momenteel door eigen organisaties uitgevoerd.

En er is een groot moreel verschil: als Israel per ongeluk onschuldige burgers dood biedt zij haar excuses aan en onderzoekt hoe dat heeft kunnen gebeuren. Andersom is het juist het doel om onschuldige burgers te treffen (liefst kinderen), jubelen de Palestijnse media daarover en dansen de mensen in de straten.
Als bijvoorbeeld Tjetsjenen dergelijke afschuwelijke aanslagen tegen willekeurige burgers in theaters, bussen, restaurants enz. zouden plegen - bij voorkeur met kinderen - zouden Nederlanders ook voor harde tegenacties pleiten.

Hebben tegenacties wel zin, schept dat geweld geen nieuwe terroristen?

De Arabische terreur tegen de Joden in Israel bestaat al honderd jaar en is dus zeker niet gemakkelijk uit te roeien.
Bestrijding van terreur geeft nooit snelle resultaten. Maar Israel is bezig om consequent de leiders uit te schakelen. Achter elke aanslag zit een hele organisatie. Er moeten mensen geworven worden, geïnstrueerd, doelwitten uitgezocht, wapens en explosieven verkregen, dader(s) over de grens gesmokkeld.
Elke geslaagde actie tegen die organisatoren zal het aantal aanslagen wel verminderen. Dat het werkt blijkt uit de praktijk, ondanks alle Arabische grootspraak over nog omvangrijker wraakacties.

Maar de zelfmoordterroristen handelen toch uit wanhoop?

Dat is een wijdverbreid misverstand. Uit alle studies blijkt dat zelfmoordterroristen gemiddeld juist uit de rijkere en beter opgeleide klassen komen. De terroristen handelen juist uit hoop:
- hoop om zoveel mogelijk Joden te doden,
- hoop om daardoor 'martelaar' te worden,
- hoop om daardoor in het paradijs te komen,
- hoop om daar door 72 maagden bediend te worden,
- hoop om ook familieleden voor toegang tot het paradijs aan te mogen wijzen,
- zekerheid dat hun familie de minimaal $ 30.000 beloning uit Iran en Saudi-Arabië ontvangt en daarna een levenslange uitkering van de Palestijnse Autoriteit krijgt.
Zie ook: Does oppression cause suicide bombing?

Zijn er in Jenin niet heel veel burgerslachtoffers gevallen?

In Jenin is een oorlog geweest tussen het Israëlische leger en Palestijnse terroristen. In een oorlog vallen doden en worden vernielingen aangericht.
Wij geloofden vanaf het begin niet dat er veel burgerslachtoffers zijn gevallen. Geen zinnig burger blijft in een oorlogsgebied. De verhalen over een slachting waren daarmee volkomen ongeloofwaardig, maar de Arabieren wisten dat de Europese pers alles makkelijk opschrijft. Bewijzen zijn er uiteraard nooit gekomen.
Het grootste ander schandaal van Jenin was de door de Palestijnen verspreide leugens en de gretigheid van de Westerse pers om die te geloven. De gemelde vijfhonderd burgerdoden zijn er feitelijk zeven gebleken. Dat de Palestijnse propaganda zich niets aantrekt van feiten blijkt wel daaruit dat ook na deze ontmaskering deze leugens in de Arabische pers blijft herhalen (zie: 650 martyred in Jenin)
Een ander groot schandaal van Jenin is het feit dat een vluchtelingenkamp onder het beheer van de VN kon uitgroeien tot een terroristen broeinest, een fort met wapens en werkplaatsen voor het vervaardigen van bommen en raketten. Daar werden ongeveer de helft van de zelfmoordaanslagen georganiseerd.

En de burgerslachtoffers die daar vielen, wie draagt daarvoor de verantwoordelijkheid? Van het Israëlische leger die voortdurend met geluidswagens burgers vroeg het gebied te verlaten of van de terroristen, die zichzelf, hun wapens en explosieven met opzet verborgen tussen die burgers en besloten het daar uit te vechten?
Niet vergeten mag worden dat Israel zijn soldaten erin heeft gestuurd voor huis-aan-huis gevechten, juist om onschuldigen te sparen. Dat heeft 23 Israëlische soldaten het leven gekost. Israel had er ook voor kunnen kiezen om de wijk plat te bombarderen. Amerika deed dat soort dingen wel in Afghanistan.
Daarover was nauwelijks protest. Er is toch veel verschil in reactie van de wereld met Afghanistan. En hoe zit het niet met andere brandhaarden? Heeft u gehoord dat een maand voor Jenin honderden moslims levend verbrand zijn in India?
En de systematische vervolging van christenen in de Palestijnse gebieden, in Soedan en op de Molukken, wie maakt zich daar net zo druk over?
En waarom is er zo weinig aandacht voor het succes van de actie, de vele (Joodse) mensenlevens die nu gespaard worden. Ongeveer de helft van de zelfmoordaanslagen werd in Jenin georganiseerd. In de week voor de actie in Jenin alleen al vielen er 51 doden - meest burgers - bij terroristische aanslagen (dus vrijwel evenveel als Arabische strijders in Jenin in twee weken oorlog). Als gevolg van de actie is het aantal onschuldige Joodse burgerslachtoffers sterk afgenomen.

Maar aan Palestijnse kant vallen toch onschuldige slachtoffers?

Dat is helaas zo, ondanks dat Israel probeert te vermijden. Echter, dat is een onlosmakelijk gevolg dat de terroristen zich verschuilen tussen de eigen burgerbevolking, een oorlogsmisdaad op zich. Dat deze burgerbevolking daarmee wordt gebruikt als 'human shield' (menselijk schild), is een van de ergste oorlogsmisdaden.

Wij citeren uit het oorlogsrecht:
"Het daadwerkelijke gevecht mag uitsluitend tussen combattanten worden gevoerd. Gevechtshandelingen mogen alleen tegen combattanten en militaire doelen worden gericht. Burgers dienen zich van gevechtshandelingen te onthouden. Alleen dan hebben zij recht op de beschermde positie die het oorlogsrecht hen toekent. .... Combattanten moeten zich onderscheiden door hun uniform of door een vast en zichtbaar onderscheidingsteken. In ieder geval moeten combattanten zich onderscheiden door hun wapens openlijk te dragen gedurende ieder militair treffen en gedurende de tijd dat zij zichtbaar zijn voor de tegenpartij bij het betrekken van militaire posities voorafgaande aan het inzetten van een aanval. Burgers die niet als combattanten kunnen worden beschouwd en toch gevechtshandelingen verrichten, plegen een oorlogsmisdrijf." (Uit het: Handboek Militair van de Koninklijke Landmacht, Hoofdstuk 7, blok V, Humanitair Oorlogsrecht.)

De Israelische slachtoffers daarentegen zijn over het algemeen gewone burgers, in een discotheek, pizzeria of in hun auto, die moedwillig gedood worden. Zoals uit het bovenstaande blijkt is het opzettelijk doden van burgers eveneens een oorlogsmisdaad.

Het gebruik van menselijke schilden in beeld.

Zo komen Palestijnse jongetjes om het leven (Gaza, 11 februari 2004).

Maar schendt Israel daarbij niet sommige mensenrechten?

Die komt incidenteel voor, het is moeilijk om in een 'smerige' oorlog compleet schone handen te houden. De terroristen hebben tenslotte geen enkel respect voor menselijk leven. Israel is een democratie die incidenten wel nagaat en probeert te voorkomen. Schuldigen worden ook gestraft, zoals soldaten die gestolen hebben uit verlaten huizen. Israel doet het zeker beter dan de Amerikanen in Afghanistan of de Russen in Tjetsjenië.
Wat echter opvalt is dat deze schendingen in het niet vallen bij de systematische mensenrechten-schendingen door de Palestijnen, die bijna geen aandacht krijgen in de Europese media.
Om een aantal van de ernstigste te noemen (zie de rubriek: Arab extremism voor onderbouwing):

1. het doelbewust beschieten van burgers met raketten en mortieren;
2. het organiseren van militaire trainingskampen voor kinderen vanaf tien jaar en het aanmoedigen van gewelddaden door kinderen, bijvoorbeeld: 10-jarige Palestijn wist niet dat hij bom bij zich had.
3. het bewust uit zijn op het vallen van slachtoffers bij Palestijnse kinderen, om Israel daarvan te kunnen beschuldigen, zie: Kleine Mohammed kwam niet om door Israëlische kogels en Palestijnen gebruiken kinderen als schild.
4. het aanmoedigen van terreuraanslagen tegen burgers, tot in kinder TV-programma's aan toe, zie: Hoe Arafat een hele generatie opvoedde tot moord..
   De jeugd wordt geleerd dat het martelaarsschap middels het vermoorden van Joden het hoogste doel is.
5. het laten schieten van terroristen verborgen tussen de eigen bevolking, die daardoor gebruikt wordt als zogenaamd 'human shield', een van de meest veroordeelde praktijken in het oorlogsrecht, zie bijvoorbeeld: Burgerslachtoffers worden opzettelijk gecreëerd.
6. het bewust gebruiken van kerken, moskeeën, ziekenhuizen, ambulances e.d. als schuilplaatsen voor terroristen en opslagplaatsen voor wapens (zie bijvoorbeeld: Israel vindt bom in Palestijnse ambulance).
7. het bewust vrij laten rondlopen van moordenaars en het zelfs in dienst nemen van sommige bij de politie;
8. het betalen van royale uitkeringen aan de nabestaanden van terroristen (daarnaast betaalde Saddam Hoessein aan de familie van een zelfmoordterrorist $ 25.000, de Palestijnse Autoriteit reikte dat uit);
9. geen vrijheid van meningsuiting, alle media onder staatscontrole;
10. het aanzetten tot rassenhaat;
11. het publiekelijk oproepen tot genocide van de Joden (handvesten van Fatah en Hamas);
12. een record aantal veiligheidsdiensten en politie per hoofd van de bevolking, waardoor die geterroriseerd wordt;
13. het executeren van vermeende collaborateurs na 'processen' van tien minuten en het oogluikend toestaan van executies zonder proces;
    (deze 'collaborateurs' houden zich nota bene wel aan de belangrijkste Palestijnse verplichting uit de Oslo-akkoorden: het bestrijden van terreur.)
14. het schenden van heilige plaatsen van andere godsdiensten;
15. geen enkele vorm van democratie of inspraak, de alleenheerser beslist alles;
16. het vereren van moordenaars als 'martelaren', er worden zelfs straten en pleinen naar genoemd.
17. het systematisch afpersen van zakenlieden van minstens tien procent van hun omzet;
18. het intimideren van mensenrechten-activisten en buitenlandse journalisten;
19. het doodmartelen van dissidenten (16 tot op heden volgens Amnesty International);
20. het propageren van 'etnische zuiveringen', bijvoorbeeld van de Joden in Hebron, de tweede heilige stad van het Jodendom, waar 3000 jaar vrijwel onafgebroken Joden hebben gewoond;
21. geen rechtszekerheid, gewapende clans maken op straat de dienst uit;
22. onderdrukking van vrouwen en minderheden;
23. het achteroverdrukken van circa de helft van de internationale ontwikkelingshulp, bedoeld voor de allerarmsten;
24. Het misbruiken van ontwikkelingshulp om terreur te financieren. Zie bijvoorbeeld: Arafat gebruikte hulpgelden voor terreurdaden.

Maar Israel negeert toch resoluties van de Verenigde Naties?

Israel negeert soms resoluties van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. Dat is niet ongebruikelijk want die zijn niet bindend. Bedacht moet worden dat de leden van de Verenigde Naties in meerderheid dictaturen zijn, waarin het Arabische/ islamitische blok een belangrijke stem heeft, zie bijvoorbeeld:
* Annan kapittelt mensenrechtenraad.
* Europa zelden nog bemiddelaar EU.

Het oordeel van de Verenigde Naties is dan ook niet objectief. Een aantal voorbeelden daarvan:
- Alleen bij Palestijnen worden nakomelingen ook als vluchtelingen aangemerkt.
- Israel is het enige lid dat in geen enkele commissie zitting mag hebben.
- De Palestijnen zijn de enigen met een 'solidariteitsdag' van de Verenigde Naties.
- De Palestijnen zijn de enigen die een eigen afdeling ter beschikking hebben, de UNRWA. Deze organisatie zorgt ervoor dat de Palestijnse vluchtelingen - ook als enigen - in kampen blijven wonen, al vanaf 1949. Inmiddels leeft al de derde generatie ' vluchtelingen' van bijstandsuitkeringen van de Verenigde Naties. De Palestijnen zijn daarmee de enige groepering ter wereld waarvan het vluchtelingenprobleem - om politieke redenen - kunstmatig in stand wordt gehouden. Dit gebeurde onder Arabische druk en de Arabische landen houden dat vol tot de huidige dag, zie: The Gaza prison camp. Daarom wordt altijd gesproken over miljoenen Palestijnse 'vluchtelingen'. Volgens de internationale definitie die voor alle andere vluchtelingen gebruikt wordt - mensen die zelf gevlucht zijn - zijn het er echter hoogstens nog 50.000, de rest zijn hun nakomelingen.
- Het aantal resoluties over Israel is veel groter dan over welk ander land, van de Veiligheidsraad zelfs een op de drie.
Minister Verhagen bevestigt de grote onevenwichtigheid: Verhagen neemt het op voor Israël.

Resoluties van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties zijn vaak wel bindend. Die zijn meestal evenwichtig; ze stellen eisen aan beide partijen in het conflict. Israel mag dus verwachten dat de Arabieren gelijktijdig aan hun verplichtingen voldoen. Zie als voorbeeld een toelichting op resolutie 242, over de terugtrekking van Israel uit betwist gebied: Nonsens van mevrouw Duisenberg.
Het waren juist de Arabische landen die deze resolutie, de op één na belangrijkste in dit conflict (introduceren van het uitgangspunt 'land voor vrede'), direct van tafel schoven. Dit gebeurde met de roemruchte drie nee's van Khartoum, waardoor vredesgesprekken decennia lang onmogelijk werden gemaakt.
En de allerbelangrijkste resolutie in dit conflict, resolutie 181 van 1947, het plan waarbij het mandaatgebied Palestina werd verdeeld in een Arabisch en een Joods deel, is met een maximum aan geweld op gereageerd, namelijk met de aanval van de legers van vijf Arabische landen op Israel.
Beide resoluties werden door Israel wel aanvaard ...

En waarom trekt Israel zich zo weinig van de mening van Europa aan?

Europa heeft de Palestijnse schoolboekjes gefinancierd, die de kinderen bepaald niet opvoeden tot vrede. Europa heeft nooit geprotesteerd tegen de haatcampagne in de Palestijnse media. Europa heeft Arafat er nooit op aangesproken dat de meeste aanslagen door zijn eigen organisaties werden gepleegd (Fatah, Tanziem, Al Aksa brigades). Europa is nooit goed nagegaan waar met haar omvangrijke financiële steun gebeurde, terwijl nu gebleken is dat daarmee terroristen en wapenaankopen zijn gefinancierd (desondanks gaat Europa door met die steun). Europa heeft dus zelf heel veel boter op haar hoofd. Het is dan vreemd om als Israel genoodzaakt wordt te reageren om dan met het beschuldigende vingertje richting Israel te komen.
Zie voor meer hierover in ons artikel Europa bedankt.

De socioloog professor Zijderveld verklaart de overdreven Europese pro-Israel stemming van vroeger uit een schuldgevoel over de holocaust. Toen Israel bleek zichzelf te kunnen verdedigen sloeg deze "emotionele warboel" om in haar tegendeel; pro-Palestinisme. Dit gaat zelfs zover dat "men niet schroomt een historisch obscene vergelijking te trekken: de Israeli's zouden met de nazi's te vergelijken zijn." (NIW, 12 april 2002). Zie voor meer hierover ook een rede van Leon de Winter: Waarom zijn de Joden toch schuldig?

Voor ons is het onbegrijpelijk dat Europa niet walgt van het Palestijnse klimaat van agressie en totaal nihilisme (het enige doel is moorden en vernietigen). Zie verder: Europa en Israël.

Maar de grote steun van Amerika aan Israel komt toch door de Joodse lobby?

Dat is fantasie. Er is namelijk net zo goed een zeer actieve en machtige Arabische lobby (zie bijvoorbeeld: Discover the Arab Lobby network en The vast power of the Saudi Lobby) zoals er wel duizend lobbygroepen zijn in Amerika.
Daarbij dient bedacht te worden dat het aantal Joden en Arabieren in Amerika ongeveer gelijk is. Maar de Arabische lobby heeft veel meer geld tot haar beschikking, dankzij de oliedollars. En het aantal ambassades van Arabische/Islamitische landen is circa 60, tegen één Joodse. Dus de Arabische lobby heeft zelfs een krachtiger stemgeluid dan de Joodse, maar daarover hoor je nooit iemand.

De mythe van de macht van de Joodse lobby is daarmee de moderne verpakking van de nazi-mythe van 'de Joden zijn uit op de wereldheerschappij'. Dus onvervalst antisemitisme, zie bijvoorbeeld ook de definitie van antisemitisme van de Europease Unie. Geen wonder dat Gretta Duisenberg het er graag over heeft.

Maar kritiek op Israel hoeft toch geen antisemitisme te zijn?

In principe natuurlijk niet. Wij vragen ons echter wel altijd af of de criticasters van Israel zich ook zo druk maken over:

• de oorlog in Congo: 45.000 doden per maand, in totaal de afgelopen tien jaar 5,4 miljoen doden,
• het 2.500 kilometer lange veiligheidshek van Marokko,
• de onderdrukking van Tibet door China (1,2 miljoen doden),
• de slachting onder christenen in Soedan (1 a 2 miljoen doden, niemand die zich er wat van aan trekt),
• en ga zo maar door.

Hoe is het verschil te onderscheiden tussen antisemitisme en kritiek op Israel? Zie: Tien tips tegen antisemitisme, Anti-semitism in 3D en European Union working definition of anti-semitism.

Wat vinden jullie dan van de vergelijking van het Israëlische optreden met de Holocaust?

Die is walgelijk en volkomen misplaatst:
Bij de Holocaust zijn zes miljoen Joden omgebracht, een derde van het volk.
Bij de Palestijnen zijn in twee jaar enkele honderden burgers omgekomen.
Bij de Holocaust ging het om de geplande, industrieel uitgevoerde uitroeiing.
Bij de Palestijnen gaat het om onbedoelde slachtoffers, omdat Palestijnse terroristen zich tussen hun eigen burgers verschuilen.
Bij de Holocaust was uitroeiing het doel.
Bij de strijd tegen de Palestijnen gaat het de Joden om zelfverdediging. Israel wil Arabische burgers niet opzettelijk doden. Het omgekeerde is trouwens wel het geval, zie bijvoorbeeld: If only you had done it, brother Hitler

Naast deze misplaatstheid is de vergelijking ook walgelijk omdat daarmee het enorme lijden van de Joden in de Tweede Wereldoorlog en het leed van hun nabestaanden wordt gebagatelliseerd.
Mensen die dergelijke uitspraken doen bijgrijpen niet waar ze het over hebben of zijn antisemitisch bezig.

Maar de Palestijnen voelen zich toch ook slachtoffer van de Holocaust, anders was Israel er toch niet gekomen?

Dat is een typisch sprookje uit de Palestijnse propagandakoker, mikkend op gebrek aan historische kennis. Al in 1922 werd Palestina door de Volkenbond aan een toekomstige Joodse staat toegewezen (zie Geschiedenis van Israël.)
Die Joodse staat was dus al lang in de maak en was er ook zonder Tweede Wereldoorlog wel gekomen. Israel zou er nu juist veel sterker voorstaan als er geen zes miljoen Joden waren vermoord.

Is Israel niet schuldig aan de slechte economische situatie van de Palestijnen?

Integendeel: voor de Oslo-akkoorden van 1993 waren de Palestijnse gebieden relatief welvarend, ten opzichte van de Arabische landen in het algemeen. Alleen enkele kleine oliestaatjes waren beter af gerekend per hoofd van de bevolking.
De meeste vooruitgang is juist geboekt in de periode sinds 1967, toen Israel er het bewind had. Bijvoorbeeld zijn er toen zeven universiteiten en hogescholen gesticht, daarvoor was er geen een. De Palestijnse bevolking kreeg daarmee een relatief hoge opleiding. Er werd elektriciteit en waterleiding aangelegd en de gezondheidszorg werd beter. De levensverwachting van de Arabieren werd daardoor hoger (en is dat nog) dan die van de Arabieren in omliggende landen, zelfs hoger dan die van Arabieren in Europa. Palestijnen konden vrij reizen en in Israel komen werken. Het inkomen per hoofd van de bevolking steeg buitengewoon, ver boven dat van de Arabieren in de omliggende landen: van circa $ 450 in 1967 tot circa $ 2250 in 1993, zelfs gecorrigeerd voor inflatie en ondanks de grote bevolkingsgroei.

Nadat de Palestijnen autonomie kregen waardoor Arafat het bewind kreeg, ging het economisch snel achteruit (meer dan 50%), om drie redenen:

Ten eerste nam de terreur gigantisch toe, met de grote zelfmoordaanslagen op bussen. Israel zag zich genoodzaakt om veiligheidsredenen de toegangsregeling voor Palestijnse gastarbeiders aan te scherpen; alleen nog getrouwde mannen boven een bepaalde leeftijd. Het was geen maatregel die Israel graag nam: ook Israel heeft geen belang bij armoede bij de Palestijnen, en er moesten nu duurdere (Oost-Europese) gastarbeiders gehaald worden. Ook de belangrijke toeristische sector werd door de terreur gedecimeerd.
Ten tweede is er een enorme corruptie gecreëerd in Palestijns autonoom gebied, zo moet elke ondernemer standaard een bedrag van zijn omzet afstaan aan leden van het regime. De vrije sector is daardoor vrijwel de nek omgedraaid.
En ten derde blijkt uit de documenten die in beslag zijn genomen in het hoofdkwartier van Arafat in Ramallah dat veel geld werd - en nog steeds wordt - weggegooid aan wapenaankopen en financiering van terroristen.
Zie voor meer informatie hierover: Van Buitenen wil onderzoek Palestijnse subsidies en Palestinians deserve better.

Heeft Sharon niet met zijn bezoek aan de Tempelberg de Arabieren geprovoceerd?

Dat werd inderdaad als oorzaak voor de intifada genoemd. Omdat het moeilijk vol te houden is dat je daar jarenlang woedend over bent worden nu andere 'spontane' oorzaken genoemd. Maar het is gewoon niet waar, zoals het officiële rapport van de internationale Mitchell Commissie concludeert. Feit is dat de intifada al maanden van tevoren werd voorbereid, zie bijvoorbeeld een artikel dat die voorbereidingen signaleerde Palestinians prepare for September war op onze site, al van juli 2000, dus enkele maanden daarvoor.
En waarom zou Sharon niet de Tempelberg mogen bezoeken, de meest heilige plek van de Joden?
En waarom is er geen internationale verontwaardiging over de verwoesting van een Joodse heilige plaats, het graf van Jozef in Nabloes in oktober 2000: Arabs burn Jewish holy site of de verbranding van de synagoge van Jericho?

Is een internationale troepenmacht soms een oplossing?

Zoals de ervaring leert (bijvoorbeeld in Hebron en Libanon) wordt dan soms eerder het Israëlische leger beperkt in haar handelingen dan de terroristen, met de gevolgen van dien voor de terreur en het aantal Israëlische burger-slachtoffers.

Zelfmoordaanslag op een bus in Jeruzalem, 18 mei 2003

Concluderend:

Dit conflict zal door een politieke oplossing opgelost moeten worden. Het is daarom van belang dat de internationale gemeenschap aan de Palestijnen (en de Arabische wereld) duidelijk maakt dat het voortzetten van het geweld en terreur geen resultaat oplevert.
Doet men dat niet, dan zijn de andere democratrieën als volgende aan de beurt om slachtoffer te worden van terreur.

Waarom moet de geschiedenis zich altijd herhalen; dat het toelaten van antisemitisme en het vermoorden van Joden altijd gevolgd wordt door een veel grotere slachting onder andere volken - dat kwaad en racisme zich altijd eerst richten tegen de Joden, maar dat zij nooit het laatste slachtoffer zijn?
"Appeasement is als het voederen van een krokodil in de hoop dat hij jou als laatste opeet," heeft Winston Churchill gezegd.
Het werkt niet. De aanslagen van 11 september kwamen slechts enkele dagen na de conferentie in Durban, die de ergste Jodenhaat uit de recente geschiedenis liet zien.

N.B. 1. Voor verdere algemene informatie over onze standpunten zie ook: De Nederlandse media en Israel.

N.B. 2. Een Engelstalige versie - met meer bronverwijzingen is te vinden op: Answers to frequently asked questions.